Św. Hieronim ze Strydonu

Debata między lucyferianinem a prawowiernym

• Wyślij do znajomego

  

  Debata między lucyferianinem a prawowiernym

  Sprawa związana z poglądami Lucyfera jest niezwykle ciekawa z punktu widzenia biografii Hieronima. Ten ostatni bowiem został wyświęcony na kapłana przez Paulina, który z kolei otrzymał święcenia episkopatu od Lucyfera. Mimo tego Strydończyk nie sympatyzował z poglądami nauczyciela z Cagliari. Wyraźne dowody można znaleźć we wspomnianym niżej dziele.

  Altercatio luciferiani et orthodoxi to jeden z traktatów stanowiących pokłosie udziału Strydończyka w schizmie antiocheńskiej, w której zarówno zwolennicy Lucyfera, jak i on sam odegrali znaczącą rolę. Altercatio zostało napisane przez Hieronima, kiedy był on jeszcze młody. Badacze przyjmują rok 378 lub 379, choć dyskusja na ten temat trwa nadal. Niestety, nie posiadamy w dziele żadnej aluzji do konkretnego wydarzenia historycznego, dlatego nie sposób jednoznacznie podać datę napisania traktatu. Charakteryzuje się on sporą niedojrzałością, która wskazuje na młody wiek autora. Krytyka wewnętrzna również nie pozawala na ostateczną datację. Trzeba też zaznaczyć, że dużą rolę w napisaniu tej polemiki odegrało rozprzestrzenianie się arianizmu na Wschodzie i Zachodzie. Warto więc prześledzić chronologię wydarzeń dotyczących herezji Ariusza po roku 325.

  Po Soborze Nicejskim tylko pozornie odzyskano spokój i ład w imperium po doktrynalnym zamieszaniu. Bardzo szybko niektórzy biskupi (Euzebiusz z Nikomedii, Teognis z Nicei i Maris z Chalcedonu) wycofali swoje podpisy potwierdzające Credo przyjęte na soborze. Za ten czyn dwóch pierwszych zostało zesłanych na wygnanie przez cesarza. Polityka kościelna cesarza Konstantyna była jednak niejednoznaczna, bo wkrótce zostali przywróceni na stolice biskupie. Po synodzie w Antiochii w 330 r. cesarz potwierdził zesłanie obrońcy Credo nicejskiego, Eustacjusza z Antiochii, do którego to zesłania doprowadzili zwolennicy Ariusza, w tym Euzebiusz z Nikomedii, Teognis z Nicei oraz Euzebiusz z Cezarei. Wygnanie spotkało także Marcelego z Ancyry – podstawą były tu oskarżenia o sabelianizm. Następnie cesarz zgodził się na powrót Ariusza, co więcej, zwołał synod do Tyru (335 r.), na którym Euzebiusz z Nikomedii, Teognis z Nicei, Euzebiusz z Cezarei, Walens z Mursy i Ursacjusz z Singidunum oskarżyli Atanazego o herezję. Wobec takiego obrotu spraw biskup Aleksandrii prosił o audiencję u cesarza w Konstantynopolu, ale pojawili się na niej także: Euzebiusz z Nikomedii, Euzebiusz z Cezarei, Walens z Mursy i Ursacjusz z Singidunum oraz dwóch innych biskupów wrogo nastawionych do patriarchy. Wkrótce został on zesłany na wygnanie do Trewiru. Był koniec 335 r. Jeszcze w tym samym roku umarł Ariusz, jadąc na synod, który miał go zrehabilitować / Michał Łukaszczyk, fragment Wstępu

  Odbiorca: :

  Nazwa Twojego znajomego ^* :

  Adres e-mail Twojego znajomego ^* :

  ^* Pola wymagane

  Wyślij   lub  Anuluj

Napisz recenzje

Debata między lucyferianinem a prawowiernym

Sprawa związana z poglądami Lucyfera jest niezwykle ciekawa z punktu widzenia biografii Hieronima. Ten ostatni bowiem został wyświęcony na kapłana przez Paulina, który z kolei otrzymał święcenia episkopatu od Lucyfera. Mimo tego Strydończyk nie sympatyzował z poglądami nauczyciela z Cagliari. Wyraźne dowody można znaleźć we wspomnianym niżej dziele.

Altercatio luciferiani et orthodoxi to jeden z traktatów stanowiących pokłosie udziału Strydończyka w schizmie antiocheńskiej, w której zarówno zwolennicy Lucyfera, jak i on sam odegrali znaczącą rolę. Altercatio zostało napisane przez Hieronima, kiedy był on jeszcze młody. Badacze przyjmują rok 378 lub 379, choć dyskusja na ten temat trwa nadal. Niestety, nie posiadamy w dziele żadnej aluzji do konkretnego wydarzenia historycznego, dlatego nie sposób jednoznacznie podać datę napisania traktatu. Charakteryzuje się on sporą niedojrzałością, która wskazuje na młody wiek autora. Krytyka wewnętrzna również nie pozawala na ostateczną datację. Trzeba też zaznaczyć, że dużą rolę w napisaniu tej polemiki odegrało rozprzestrzenianie się arianizmu na Wschodzie i Zachodzie. Warto więc prześledzić chronologię wydarzeń dotyczących herezji Ariusza po roku 325.

Po Soborze Nicejskim tylko pozornie odzyskano spokój i ład w imperium po doktrynalnym zamieszaniu. Bardzo szybko niektórzy biskupi (Euzebiusz z Nikomedii, Teognis z Nicei i Maris z Chalcedonu) wycofali swoje podpisy potwierdzające Credo przyjęte na soborze. Za ten czyn dwóch pierwszych zostało zesłanych na wygnanie przez cesarza. Polityka kościelna cesarza Konstantyna była jednak niejednoznaczna, bo wkrótce zostali przywróceni na stolice biskupie. Po synodzie w Antiochii w 330 r. cesarz potwierdził zesłanie obrońcy Credo nicejskiego, Eustacjusza z Antiochii, do którego to zesłania doprowadzili zwolennicy Ariusza, w tym Euzebiusz z Nikomedii, Teognis z Nicei oraz Euzebiusz z Cezarei. Wygnanie spotkało także Marcelego z Ancyry – podstawą były tu oskarżenia o sabelianizm. Następnie cesarz zgodził się na powrót Ariusza, co więcej, zwołał synod do Tyru (335 r.), na którym Euzebiusz z Nikomedii, Teognis z Nicei, Euzebiusz z Cezarei, Walens z Mursy i Ursacjusz z Singidunum oskarżyli Atanazego o herezję. Wobec takiego obrotu spraw biskup Aleksandrii prosił o audiencję u cesarza w Konstantynopolu, ale pojawili się na niej także: Euzebiusz z Nikomedii, Euzebiusz z Cezarei, Walens z Mursy i Ursacjusz z Singidunum oraz dwóch innych biskupów wrogo nastawionych do patriarchy. Wkrótce został on zesłany na wygnanie do Trewiru. Był koniec 335 r. Jeszcze w tym samym roku umarł Ariusz, jadąc na synod, który miał go zrehabilitować / Michał Łukaszczyk, fragment Wstępu

• Ocena:

Tytuł: ^* Komentarz: ^* Twoje imie: ^*

^* Wymagane pola

Wyślij   lub  Anuluj