Zobacz większe
28,00 zł
| Seria | Fundamenta |
| ISBN | 9788382053920 |
| Oprawa | Miękka |
| Format | 168x238 |
| Stron | 164 |
| Brak | Tekst który się nie wyświetla i musi być na końcu, jeśli nie ma podtyułu |
Zaraz na początku De mortuis Grzegorz z Nyssy podaje jako swój cel przekonanie ludzi, by nie smucili się po zmarłych. By zlikwidować nawyk odbywania żałoby, przeprowadza długi wywód na temat wyższości duszy nad ciałem i życia po śmierci nad obecnym życiem. W drugiej części, która na pierwszy rzut oka ma z pierwszą niewiele wspólnego, Grzegorz przechodzi do wyliczania, do czego ciało jest potrzebne jako etap przygotowawczy do życia po śmierci. W części trzeciej znajdujemy rozważania na temat cech ciała zmartwychwstałego, natomiast epilog podejmuje kwestię dobrego i złego smutku5. Żeby zrozumieć specyfikę i przekaz tego tekstu, musimy zacząć od tego, że jest to dzieło filozoficzne / Marta Przyszychowska
Zmarli i fatum
Zaraz na początku De mortuis Grzegorz z Nyssy podaje jako swój cel przekonanie ludzi, by nie smucili się po zmarłych. By zlikwidować nawyk odbywania żałoby, przeprowadza długi wywód na temat wyższości duszy nad ciałem i życia po śmierci nad obecnym życiem. W drugiej części, która na pierwszy rzut oka ma z pierwszą niewiele wspólnego, Grzegorz przechodzi do wyliczania, do czego ciało jest potrzebne jako etap przygotowawczy do życia po śmierci. W części trzeciej znajdujemy rozważania na temat cech ciała zmartwychwstałego, natomiast epilog podejmuje kwestię dobrego i złego smutku5. Żeby zrozumieć specyfikę i przekaz tego tekstu, musimy zacząć od tego, że jest to dzieło filozoficzne / Marta Przyszychowska
Odbiorca: :
* Pola wymagane
lub Anuluj
Grzegorz z Nyssy (ok. 335–ok. 395 r.) był biskupem Nyssy w Kapadocji, wybitnym teologiem i mistykiem, zaliczanym do trójki wielkich Ojców Kapadockich, obok swojego brata Bazylego Wielkiego i przyjaciela Grzegorza z Nazjanzu. Pochodził ze znanej z pobożności arystokratycznej rodziny. Początkowo był retorem, jednak po śmierci żony poświęcił się życiu ascetycznemu. Jako biskup odegrał kluczową rolę w sporach teologicznych IV wieku, broniąc ortodoksji nicejskiej przeciwko arianizmowi, m.in. na soborze w Konstantynopolu (381 r.). Pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką, obejmującą traktaty dogmatyczne, pisma ascetyczno-mistyczne i homilie, które charakteryzują się głębią filozoficzną i alegoryczną interpretacją Pisma Świętego, co czyni go jednym z najbardziej oryginalnych myślicieli wczesnego Kościoła.