Obniżka!

-10%

Drugi sobór watykański o Żydach Zobacz większe

17,14 zł

19,05 zł

Informacje dodatkowe

ISBN 9788373548732
Oprawa Miękka
Format 125x195
Stron 144
Tytul Historia powstania tekstu "Nostra aetate 4"

Podziel się

Ks. Andrzej Tulej

Drugi sobór watykański o Żydach i judaizmie

Historia powstania tekstu "Nostra aetate 4"

W książce podjęta została próba rekonstrukcji procesu powstawania Deklaracji o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich Nostra aetate II soboru watykańskiego, a w szczególności jej punktu czwartego, dotyczącego stosunku Kościoła do Żydów i judaizmu. Autor na podstawie źródeł i opracowań starał się odtworzyć wszystkie etapy redagowania dokumentu, od pojawienia się inicjatywy i decyzji papieża Jana XXIII, by sobór zajął się „kwestią żydowską”, przez kolejne etapy redakcji tekstu, aż po jego finalną wersję, zatwierdzoną przez Ojców soborowych i promulgowaną przez papieża Pawła VI.

Więcej szczegółów

Podczas II soboru watykańskiego (1962–1965), zwołanego przez Jana XXIII, a zakończonego przez Pawła VI, zatwierdzono szesnaście dokumentów: cztery konstytucje, dziewięć dekretów i trzy deklaracje. Do tych ostatnich zalicza się Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich Nostra aetate, ogłoszona 28 października 1965 r. Uważa się, że dokument ten, w powiązaniu z innymi wypowiedziami soboru, rozpoczął nową epokę w dziejach Kościoła. Po raz pierwszy w historii Kościół podjął próbę opisania swojej relacji do religii niechrześcijańskich. Niektórzy uważają, że deklarację tę można umieścić w samym centrum działań soboru, że „jest ona symbolem Vaticanum II, ewenementem, który mimo wielu znaków sprzeciwu wyrastał z całej historii Soboru, przede wszystkim z rozeznania potrzeb i uwarunkowań czasu”.

Chrześcijaństwo od samego początku podejmowało próby określenia swego stosunku do religii niechrześcijańskich. Refleksja ta przebiegała dwutorowo, inaczej ujmując zagadnienie religii niechrześcijańskich, a inaczej problem Narodu Wybranego.

Na podstawie kilku istotnych przesłanek w katolicyzmie ostatecznie ukształtował się pogląd, który dobrze streszcza stwierdzenie: „Chrześcijaństwo posiada świadomość zdecydowanej wyższości nad innymi religiami z tytułu boskiego pochodzenia oraz pełni prawdy i łaski, które przez Boga samego zostały mu powierzone. Łączy się z tym poczucie całkowitej jego samowystarczalności w zakresie życia religijnego i negatywna ocena wartości i możliwości na terenie życia religijnego religii niechrześcijańskich”.

Taka zasada, choć niepisana, ale praktykowana, postulowała postawę prozelityzmu – przekazywania wszelkimi dostępnymi środkami wyznawcom innych religii depozytu chrześcijańskiej wiary i w konsekwencji pozyskiwania ich członków dla wspólnoty uczniów Chrystusa. Pozyskanie wyznawców innych religii dla wiary chrześcijańskiej stało się naczelnym hasłem katolicyzmu, jeśli chodzi o jego ustosunkowanie się do innych religii. Z czasem jednak samoświadomość Kościoła w tym względzie stopniowo zaczęła się zmieniać, co znalazło swój wyraz w treści deklaracji. Zakwestionowano przede wszystkim przekonanie o braku realnej wartości religii niechrześcijańskich i zaczęto dostrzegać w nich treści pozytywne. Ponadto zauważono, że skutkiem wyniosłego prozelityzmu jest nieufna rezerwa lub wręcz niechęć i izolacja wobec chrześcijaństwa potężnych liczebnie i mających wielkie tradycje religii niechrześcijańskich.

Inaczej rzecz się miała z relacją chrześcijaństwa do judaizmu, którą warunkowały inne przesłanki. Na początku bowiem nowa religia była bardzo ściśle i na różne sposoby związana ze środowiskiem, z którego wyrosła. Pierwsza wspólnota jerozolimska była na wskroś żydowska – pierwszy Kościół składał się w całości z Żydów. Jak relacjonują Dzieje Apostolskie, pierwsi wyznawcy Chrystusa uczęszczali do Świątyni, uczestniczyli w liturgii synagogalnej, a jednocześnie w ich życiu zaistniały nowe elementy wiary, wyodrębniające to środowisko ze środowiska judaistycznego. Mówi o tym pierwsze summarium życia wspólnoty chrześcijańskiej: Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i na modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia (Dz 2,42–47).

Napisz recenzje

Drugi sobór watykański o Żydach i judaizmie

Drugi sobór watykański o Żydach i judaizmie

W książce podjęta została próba rekonstrukcji procesu powstawania Deklaracji o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich Nostra aetate II soboru watykańskiego, a w szczególności jej punktu czwartego, dotyczącego stosunku Kościoła do Żydów i judaizmu. Autor na podstawie źródeł i opracowań starał się odtworzyć wszystkie etapy redagowania dokumentu, od pojawienia się inicjatywy i decyzji papieża Jana XXIII, by sobór zajął się „kwestią żydowską”, przez kolejne etapy redakcji tekstu, aż po jego finalną wersję, zatwierdzoną przez Ojców soborowych i promulgowaną przez papieża Pawła VI.