Obniżka!

-10%

Wskrzeszenie Łazarza w teologii i ikonografii średniowiecza Zobacz większe

30,60 zł

34,00 zł

Informacje dodatkowe

Wydanie I, 2016
ISBN 978-83-7354-596-0
Oprawa Miękka
Format 225x225
Stron 108 + 48 kolorowych
Brak Tekst który się nie wyświetla i musi być na końcu, jeśli nie ma podtyułu

Podziel się

Stanisław Kobielus SAC

Wskrzeszenie Łazarza w teologii i ikonografii średniowiecza

Imię Łazarz wywodzi się z języka hebrajskiego: Eleazar – hebr. Bóg pomógł (il. 1). Ikonografia Wskrzeszenia Łazarza zawiera wiele wątków, które domagają się bardziej szczegółowej interpretacji, zarówno formalnej, jak treściowej. Na pierwszy plan wysuwa się miejsce i sposób jego pochówku, grota grobowa jako miejsce ocalenia, a także interpretacja zewnętrznych przejawów zachowania się ludzi wobec ciała zmarłego oraz reakcja Chrystusa. W Betanii, w domu Łazarza oraz w mieszkaniu Szymona zwanego Trędowatym, dokonały się następujące wydarzenia: Chrystus określił swój stosunek do postaw Marty i Marii (por. Łk 10,41; J 11,7) i grzesznica namaściła stopy Jezusa (por. Mk 14,3–9 i Łk 7,36–50) i wreszcie trzecie, które wydarzyło się już poza budynkiem – wskrzeszenie Łazarza (por. J 11). Zanim ono się dokonało, Jezus już dwukrotnie przywrócił zmarłym życie – młodzieńcowi z Nain (por. Łk 7,11–16) i córce Jaira (por. Łk 8,49–56 i par.).

Niniejsza praca nie jest wyczerpującą monografią tematu. W swoim założeniu zmierza przede wszystkim do tego, aby cud Wskrzeszenia Łazarza przedstawić w średniowiecznej perspektywie osiągnięcia zbawienia w Królestwie Niebieskim. Autor sięga przede wszystkim do tradycji dziedzictwa doktrynalnego Kościoła wczesnego chrześcijaństwa i epoki średniowiecza. Ponadto chce zwrócić uwagę na rodzenie się nowych struktur ikonograficznych w oparciu o kontekst ikonologiczny.

Ewangeliści nie opisali pogrzebu Łazarza, jak jest w przypadku konduktu funebralnego młodzieńca z Nain. Ponadto należy pamiętać, że, jak podaje niemiecki teolog luterański, znawca teologii Starego Testamentu, Gerhard von Rad, zakres władzy Jahwe nie kończył się na granicy świata zmarłych (zob. Am 9,2–3; Ps 138,8), jednak zmarli pozostawali poza obszarem praktyk kultu. Siostry Łazarza zapewne miały świadomość, że „śmierć nie była ostatecznym wrogiem, lecz działaniem Jahwe względem człowieka”. I może dlatego Marta mogła odpowiedzieć Jezusowi: Jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boga żywego, który na ten świat przyszedł (J 11,27). Marta jasno wyraziła swą wiarę w zmartwychwstanie, lecz użyła słów: w dzień ostatni (J 11,24).

Orygenes wyjaśniał: „Łazarz został złożony w grobowcu wykutym w skale, a nie wybudowanym. I może dlatego biada tym, którzy budują groby lub grobowce, budować bowiem trzeba domy, świątynie i to, co jest potrzebne żyjącym. Powiada następnie: Usuńcie kamień. Ponieważ grota była grobem, przeto Jezus nie dotknął kamienia, lecz kazał usunąć go innym, którzy byli zdolni do wykonania tej czynności” (il. 94).

Napisz recenzje

Wskrzeszenie Łazarza w teologii i ikonografii średniowiecza

Wskrzeszenie Łazarza w teologii i ikonografii średniowiecza

Imię Łazarz wywodzi się z języka hebrajskiego: Eleazar – hebr. Bóg pomógł (il. 1). Ikonografia Wskrzeszenia Łazarza zawiera wiele wątków, które domagają się bardziej szczegółowej interpretacji, zarówno formalnej, jak treściowej. Na pierwszy plan wysuwa się miejsce i sposób jego pochówku, grota grobowa jako miejsce ocalenia, a także interpretacja zewnętrznych przejawów zachowania się ludzi wobec ciała zmarłego oraz reakcja Chrystusa. W Betanii, w domu Łazarza oraz w mieszkaniu Szymona zwanego Trędowatym, dokonały się następujące wydarzenia: Chrystus określił swój stosunek do postaw Marty i Marii (por. Łk 10,41; J 11,7) i grzesznica namaściła stopy Jezusa (por. Mk 14,3–9 i Łk 7,36–50) i wreszcie trzecie, które wydarzyło się już poza budynkiem – wskrzeszenie Łazarza (por. J 11). Zanim ono się dokonało, Jezus już dwukrotnie przywrócił zmarłym życie – młodzieńcowi z Nain (por. Łk 7,11–16) i córce Jaira (por. Łk 8,49–56 i par.).

Niniejsza praca nie jest wyczerpującą monografią tematu. W swoim założeniu zmierza przede wszystkim do tego, aby cud Wskrzeszenia Łazarza przedstawić w średniowiecznej perspektywie osiągnięcia zbawienia w Królestwie Niebieskim. Autor sięga przede wszystkim do tradycji dziedzictwa doktrynalnego Kościoła wczesnego chrześcijaństwa i epoki średniowiecza. Ponadto chce zwrócić uwagę na rodzenie się nowych struktur ikonograficznych w oparciu o kontekst ikonologiczny.

Ewangeliści nie opisali pogrzebu Łazarza, jak jest w przypadku konduktu funebralnego młodzieńca z Nain. Ponadto należy pamiętać, że, jak podaje niemiecki teolog luterański, znawca teologii Starego Testamentu, Gerhard von Rad, zakres władzy Jahwe nie kończył się na granicy świata zmarłych (zob. Am 9,2–3; Ps 138,8), jednak zmarli pozostawali poza obszarem praktyk kultu. Siostry Łazarza zapewne miały świadomość, że „śmierć nie była ostatecznym wrogiem, lecz działaniem Jahwe względem człowieka”. I może dlatego Marta mogła odpowiedzieć Jezusowi: Jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boga żywego, który na ten świat przyszedł (J 11,27). Marta jasno wyraziła swą wiarę w zmartwychwstanie, lecz użyła słów: w dzień ostatni (J 11,24).

Orygenes wyjaśniał: „Łazarz został złożony w grobowcu wykutym w skale, a nie wybudowanym. I może dlatego biada tym, którzy budują groby lub grobowce, budować bowiem trzeba domy, świątynie i to, co jest potrzebne żyjącym. Powiada następnie: Usuńcie kamień. Ponieważ grota była grobem, przeto Jezus nie dotknął kamienia, lecz kazał usunąć go innym, którzy byli zdolni do wykonania tej czynności” (il. 94).

Newsletter

Zapisz się na newsletter otrzymasz 5 e-booków!