Do Elementarza i Podręcznika zostały przygotowane również zeszyty ćwiczeń. Zeszyty te umożliwią naukę litery zarówno dzieciom, jak i osobom dorosłym. Zostały podzielone na dwie części: w zeszycie pierwszym będzie można znaleźć ćwiczenia liter małych i wyrazów, w zeszycie drugim – ćwiczenia liter dużych oraz zwrotów i zdań. Ćwiczenia prowadzone są równolegle z podręcznikiem.

Elementarz do nauki pisania i czytania ułożony według metody nauki pisania powstał z potrzeby przywrócenia nauce pisania odpowiedniej rangi. Od dziesięcioleci obserwujemy drastycznie obniżający się poziom umiejętności pisania wśród dzieci szkolnych, a także zanikającą umiejętność nauczania pisania wśród nauczycieli.

Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż autorzy współczesnych elementarzy, kładąc nacisk na naukę czytania, nie zdają sobie sprawy z tego (lub fakt ten ignorują), że nauka pisania jest niezwykle trudna i wymagająca dla osoby nauczającej, ale zwłaszcza dla dzieci przyswajających sobie tę umiejętność.

Inicjatywę podjęła Ewa Landowska, zajmująca się kaligrafią i nauką pisania od 20 lat, zapraszając do współpracy Izabelę Barankiewicz – neurologopedę, nauczycielkę, absolwentkę polonistyki (w tym projekcie odpowiedzialna za wiersze), Kamilę Piazza – doktora sztuk pięknych (autorka ilustracji w elementarzu) oraz Monikę Wojtaszek-Dziadusz – doktor habilitowaną sztuk pięknych (odpowiedzialną za projekt książki).

Tak powstał elementarz, w którym każdy z jego komponentów został rzetelnie opracowany przez kompetentne w swych dziedzinach osoby, począwszy od liter, część merytoryczną, przez ilustracje, wierszyki dla dzieci oraz dobrze zaprojektowaną całość.

Elementarz przeznaczony będzie dla nauczania prywatnego i domowego. Będą mogli z niego korzystać nauczyciele szkół niepublicznych i rodzice, uczący swoje dzieci w domu. Nauczanie pisania nie jest proste, dlatego do elementarza przygotowany został Podręcznik dla nauczycieli i rodziców, z którego można nauczyć się pisać pismem szkolnym, zaprojektowanym przez Ewę Landowską. Do Podręcznika dla nauczycieli i rodziców przygotowane zostały Zeszyty ćwiczeń dla dzieci i dorosłych.

Podręcznik do nauczania pisma szkolnego dla nauczycieli i rodziców napisałam tak, aby ułatwić przyswojenie poszczególnych liter – dla liter małych jest to ta sama kolejność, którą mamy w elementarzu (nie licząc liter ze znakami diakrytycznymi, dwuznaków i trójznaków), dla liter dużych kolejność ta jest inna niż w elementarzu.

Kolejność liter w elementarzu ułożona jest według kolejności poznawania małych liter według metody nauki pisania. Wraz z małą literą pokazywany jest jej duży odpowiednik (ale tylko w elementarzu), jednak kolejność poznawania liter dużych powinna być inna, również zależna od stopnia trudności pod względem nauki pisania. I tę właśnie kolejność prezentuję w podręczniku, a także w zeszytach ćwiczeń, które pod względem kolejności poznawanych liter są prowadzone równolegle z podręcznikiem / Ewa Landowska

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Poza zeszytami ćwiczeń wskazane jest, aby zarówno osoba dorosła, jak i dziecko uczące się pisać, powtarzało ćwiczenia w „czystych” zeszytach. Pamiętajmy, iż proporcja pól: środkowego, górnego i dolnego w zwykłych zeszytach w trzy linie jest inna niż w zeszytach ćwiczeń (zagadnienie to zostało omówione w podręczniku). W takiej sytuacji należy trzymać się wyznaczonych pól, co oznacza, że wydłużenia górne i dolne w zwykłych zeszytach będą nieco dłuższe. Można też nabyć czysty zeszyt w trzy linie, w którym proporcje będą identyczne z oryginalnymi. Zeszyty te zostały przez nas specjalnie przygotowane.

Nauka pisania powinna trwać kilka lat (około 4) i powinna być prowadzona regularnie (właściwie codziennie). Do zeszytów ćwiczeń warto powracać jeszcze długo po ich „przerobieniu” – niech za wzorzec posłużą nam najlepsze przykłady szkoły przedwojennej: nauka pisania trwała około sześciu lat i nierzadko w zeszytach klasy czwartej i piątej można oglądać wciąż powracające podstawowe ćwiczenia kaligraficzne / Ewa Landowska

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Autorka ilustracji:

dr Kamila Piazza – artystka rzeźbiarka, doktor Sztuk Pięknych. Laureatka Stypendium Twórczego Prezydenta Miasta Krakowa (2011) oraz Stypendium Twórczego im. Henry’ego Dorena (2010). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Rzeźby (2011) i Grafiki (2009). Ilustratorka „Elementarza do nauki pisania i czytania”. Doktorantka Wydziału Sztuki i Nauki na Uniwersytecie Paryskim Pantheon Sorbonne I pod kierunkiem prof. Olgi Kisselevej.

Poza zeszytami ćwiczeń wskazane jest, aby zarówno osoba dorosła, jak i dziecko uczące się pisać, powtarzało ćwiczenia w „czystych” zeszytach. Pamiętajmy, iż proporcja pól: środkowego, górnego i dolnego w zwykłych zeszytach w trzy linie jest inna niż w zeszytach ćwiczeń (zagadnienie to zostało omówione w podręczniku). W takiej sytuacji należy trzymać się wyznaczonych pól, co oznacza, że wydłużenia górne i dolne w zwykłych zeszytach będą nieco dłuższe. Można też nabyć czysty zeszyt w trzy linie, w którym proporcje będą identyczne z oryginalnymi. Zeszyty te zostały przez nas specjalnie przygotowane.

Nauka pisania powinna trwać kilka lat (około 4) i powinna być prowadzona regularnie (właściwie codziennie). Do zeszytów ćwiczeń warto powracać jeszcze długo po ich „przerobieniu” – niech za wzorzec posłużą nam najlepsze przykłady szkoły przedwojennej: nauka pisania trwała około sześciu lat i nierzadko w zeszytach klasy czwartej i piątej można oglądać wciąż powracające podstawowe ćwiczenia kaligraficzne / Ewa Landowska

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Autorka ilustracji:

dr Kamila Piazza – artystka rzeźbiarka, doktor Sztuk Pięknych. Laureatka Stypendium Twórczego Prezydenta Miasta Krakowa (2011) oraz Stypendium Twórczego im. Henry’ego Dorena (2010). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Rzeźby (2011) i Grafiki (2009). Ilustratorka „Elementarza do nauki pisania i czytania”. Doktorantka Wydziału Sztuki i Nauki na Uniwersytecie Paryskim Pantheon Sorbonne I pod kierunkiem prof. Olgi Kisselevej.

Elementarz do nauki pisania i czytania ułożony według metody nauki pisania powstał z potrzeby przywrócenia nauce pisania odpowiedniej rangi. Od dziesięcioleci obserwujemy drastycznie obniżający się poziom umiejętności pisania wśród dzieci szkolnych, a także zanikającą umiejętność nauczania pisania wśród nauczycieli.

Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż autorzy współczesnych elementarzy, kładąc nacisk na naukę czytania, nie zdają sobie sprawy z tego (lub fakt ten ignorują), że nauka pisania jest niezwykle trudna i wymagająca dla osoby nauczającej, ale zwłaszcza dla dzieci przyswajających sobie tę umiejętność.

Inicjatywę podjęła Ewa Landowska, zajmująca się kaligrafią i nauką pisania od 20 lat, zapraszając do współpracy Izabelę Barankiewicz – neurologopedę, nauczycielkę, absolwentkę polonistyki (w tym projekcie odpowiedzialna za wiersze), Kamilę Piazza – doktora sztuk pięknych (autorka ilustracji w elementarzu) oraz Monikę Wojtaszek-Dziadusz – doktor habilitowaną sztuk pięknych (odpowiedzialną za projekt książki).

Tak powstał elementarz, w którym każdy z jego komponentów został rzetelnie opracowany przez kompetentne w swych dziedzinach osoby, począwszy od liter, część merytoryczną, przez ilustracje, wierszyki dla dzieci oraz dobrze zaprojektowaną całość.

Elementarz przeznaczony będzie dla nauczania prywatnego i domowego. Będą mogli z niego korzystać nauczyciele szkół niepublicznych i rodzice, uczący swoje dzieci w domu. Nauczanie pisania nie jest proste, dlatego do elementarza przygotowany został Podręcznik dla nauczycieli i rodziców, z którego można nauczyć się pisać pismem szkolnym, zaprojektowanym przez Ewę Landowską. Do Podręcznika dla nauczycieli i rodziców przygotowane zostały Zeszyty ćwiczeń dla dzieci i dorosłych.

BARDZO WAŻNA UWAGA DO "PODRĘCZNIKA DO ELEMENTARZA". Proszę się nie dziwić, jeżeli po otwarciu egzemplarza zobaczycie goły grzbiet z widocznym szyciem, to był zamierzony cel. Już wyjaśniamy, dlaczego… Książka „Podręcznik do elementarza” oprawiona jest w specjalną oprawę, zwaną broszurą szwajcarską. Cecha charakterystyczna takiego rodzaju oprawy to otwarty grzbiet i umocowanie okładki tylko do tylnej części bloku książki. Dzięki temu rozwiązaniu można zobaczyć łączenie składek, które, podobnie jak w książce dawnej, są szyte i tworzą dekoracyjne „zwięzy”. Oprawa taka jest bardzo estetyczna i trwała dzięki dodatkowemu klejeniu... A więc prosimy, by się nie martwić – nie jest to jakiś defekt i niedopracowanie.

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Elementarz do nauki pisania i czytania ułożony według metody nauki pisania powstał z potrzeby przywrócenia nauce pisania odpowiedniej rangi. Od dziesięcioleci obserwujemy drastycznie obniżający się poziom umiejętności pisania wśród dzieci szkolnych, a także zanikającą umiejętność nauczania pisania wśród nauczycieli.

Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż autorzy współczesnych elementarzy, kładąc nacisk na naukę czytania, nie zdają sobie sprawy z tego (lub fakt ten ignorują), że nauka pisania jest niezwykle trudna i wymagająca dla osoby nauczającej, ale zwłaszcza dla dzieci przyswajających sobie tę umiejętność.

Inicjatywę podjęła Ewa Landowska, zajmująca się kaligrafią i nauką pisania od 20 lat, zapraszając do współpracy Izabelę Barankiewicz – neurologopedę, nauczycielkę, absolwentkę polonistyki (w tym projekcie odpowiedzialna za wiersze), Kamilę Piazza – doktora sztuk pięknych (autorka ilustracji w elementarzu) oraz Monikę Wojtaszek-Dziadusz – doktor habilitowaną sztuk pięknych (odpowiedzialną za projekt książki).

Tak powstał elementarz, w którym każdy z jego komponentów został rzetelnie opracowany przez kompetentne w swych dziedzinach osoby, począwszy od liter, część merytoryczną, przez ilustracje, wierszyki dla dzieci oraz dobrze zaprojektowaną całość.

Elementarz przeznaczony będzie dla nauczania prywatnego i domowego. Będą mogli z niego korzystać nauczyciele szkół niepublicznych i rodzice, uczący swoje dzieci w domu. Nauczanie pisania nie jest proste, dlatego do elementarza przygotowany został Podręcznik dla nauczycieli i rodziców, z którego można nauczyć się pisać pismem szkolnym, zaprojektowanym przez Ewę Landowską. Do Podręcznika dla nauczycieli i rodziców przygotowane zostały Zeszyty ćwiczeń dla dzieci i dorosłych.

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Wszystko zaczęło się od przedwojennych zeszytów Zosi, odnalezionych przeze mnie na krakowskim targu staroci. Niepozorne, z dość niezdarnie wykreślonymi literkami, ale za to z lat 1931–1933, z nadrukowaną na okładce nazwą przedmiotu „Kaligrafja polska” (pisownia oryginalna). Pięć zeszytów uczennicy, która w pierwszym z nich uczy się dopiero, jeszcze ołówkiem, stawiać elementy liter, tj. owale i laseczki, w kolejnych kreśli pojedyncze litery, już stalówką o coraz smuklejszych i coraz bardziej wyrafinowanych kształtach, aż po ostatni zeszyt, w którym Zosia, dwa lata później, kaligrafuje już całe zdania literami przypominającymi w swej konstrukcji kursywę angielską. Były też kartki i listy z pierwszej połowy XX wieku, które zawsze budzą niedające spokoju pytanie: „dlaczego ludzie kiedyś pisali piękniej? Co takiego stało się, że nie potrafimy dziś pisać ładnie i czytelnie?”. Sama przez dość długi czas obwiniałam za ten stan rzeczy porzucenie stalówki maczanej w kałamarzu na rzecz długopisu i to właśnie długopis – skądinąd świetny, moim zdaniem, wynalazek – uczyniłam kozłem ofiarnym historii piśmiennictwa.

Nie dawał mi jednak spokoju fakt, iż osoby starsze nawet długopisem potrafiły kreślić ładne kształty liter, a ich charakter pisma pomimo dojrzałego już wieku (trzeba bowiem wiedzieć, że charakter pisma, podobnie jak nasza osobowość, zmienia się wraz z wiekiem – dojrzewa, a potem się starzeje) wciąż budził podziw. Wreszcie zaczęłam się zastanawiać, czy na pewno to długopis powinniśmy winić za problemy z pisaniem u większości z nas. Słyszałam o wciąż nowych tezach: że brak czasu, że nie piszemy, że nie ćwiczymy, że zła technika, że zła metodyka, że za szybko i że za późno. Czułam jednak, że problem tkwi w innym miejscu.

Postanowiłam dokładniej przyjrzeć się współcześnie nauczanym literom. Wydrukowałam oficjalny szkolny elementarz (o ile pamiętam, nie był wtedy dostępny w formie książkowej do zakupu w księgarniach) i zaczęłam przeglądać go strona po stronie. Pomijam stronę estetyczną, ilustracje, metodykę. Skoncentrowałam się na samych literach, bo na tym – zdaje się – znam. Trudno było jednak poświęcić mu więcej uwagi. Poraziła mnie ilość błędów, chaos, brak logiki w konstrukcji liter, brak harmonii i proporcji.

Na warsztaty kaligrafii, które prowadzę nieprzerwanie od 2006 roku, przyjeżdżają osoby z całej Polski i bardzo często wśród uczestników pojawiają się nauczyciele nauczania początkowego, którzy zaniepokojeni tym, jak piszą ich uczniowie, próbują zrozumieć, co oni, jako nauczyciele, robią nie tak. To często pojawiające się pytanie kursantów zainspirowało mnie do napisania programu autorskiego warsztatu, który nazwałam „Kaligrafia przedwojenna”, a jednym z jego punktów jest wykład o konstrukcji litery elementarzowej oraz zestawienie liter nauczanych w szkole przedwojennej ze współczesnymi… / Ewa Landowska, fragment Wstępu /

BARDZO WAŻNA UWAGA DO "PODRĘCZNIKA DO ELEMENTARZA". Proszę się nie dziwić, jeżeli po otwarciu egzemplarza zobaczycie goły grzbiet z widocznym szyciem, to był zamierzony cel. Już wyjaśniamy, dlaczego… Książka „Podręcznik do elementarza” oprawiona jest w specjalną oprawę, zwaną broszurą szwajcarską. Cecha charakterystyczna takiego rodzaju oprawy to otwarty grzbiet i umocowanie okładki tylko do tylnej części bloku książki. Dzięki temu rozwiązaniu można zobaczyć łączenie składek, które, podobnie jak w książce dawnej, są szyte i tworzą dekoracyjne „zwięzy”. Oprawa taka jest bardzo estetyczna i trwała dzięki dodatkowemu klejeniu... A więc prosimy, by się nie martwić – nie jest to jakiś defekt i niedopracowanie.

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Poza zeszytami ćwiczeń wskazane jest, aby zarówno osoba dorosła, jak i dziecko uczące się pisać, powtarzało ćwiczenia w „czystych” zeszytach. Pamiętajmy, iż proporcja pól: środkowego, górnego i dolnego w zwykłych zeszytach w trzy linie jest inna niż w zeszytach ćwiczeń (zagadnienie to zostało omówione w podręczniku). W takiej sytuacji należy trzymać się wyznaczonych pól, co oznacza, że wydłużenia górne i dolne w zwykłych zeszytach będą nieco dłuższe. Można też nabyć czysty zeszyt w trzy linie, w którym proporcje będą identyczne z oryginalnymi. Zeszyty te zostały przez nas specjalnie przygotowane.

Nauka pisania powinna trwać kilka lat (około 4) i powinna być prowadzona regularnie (właściwie codziennie). Do zeszytów ćwiczeń warto powracać jeszcze długo po ich „przerobieniu” – niech za wzorzec posłużą nam najlepsze przykłady szkoły przedwojennej: nauka pisania trwała około sześciu lat i nierzadko w zeszytach klasy czwartej i piątej można oglądać wciąż powracające podstawowe ćwiczenia kaligraficzne / Ewa Landowska

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Autorka ilustracji:

dr Kamila Piazza – artystka rzeźbiarka, doktor Sztuk Pięknych. Laureatka Stypendium Twórczego Prezydenta Miasta Krakowa (2011) oraz Stypendium Twórczego im. Henry’ego Dorena (2010). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Rzeźby (2011) i Grafiki (2009). Ilustratorka „Elementarza do nauki pisania i czytania”. Doktorantka Wydziału Sztuki i Nauki na Uniwersytecie Paryskim Pantheon Sorbonne I pod kierunkiem prof. Olgi Kisselevej.

Poza zeszytami ćwiczeń wskazane jest, aby zarówno osoba dorosła, jak i dziecko uczące się pisać, powtarzało ćwiczenia w „czystych” zeszytach. Pamiętajmy, iż proporcja pól: środkowego, górnego i dolnego w zwykłych zeszytach w trzy linie jest inna niż w zeszytach ćwiczeń (zagadnienie to zostało omówione w podręczniku). W takiej sytuacji należy trzymać się wyznaczonych pól, co oznacza, że wydłużenia górne i dolne w zwykłych zeszytach będą nieco dłuższe. Można też nabyć czysty zeszyt w trzy linie, w którym proporcje będą identyczne z oryginalnymi. Zeszyty te zostały przez nas specjalnie przygotowane.

Nauka pisania powinna trwać kilka lat (około 4) i powinna być prowadzona regularnie (właściwie codziennie). Do zeszytów ćwiczeń warto powracać jeszcze długo po ich „przerobieniu” – niech za wzorzec posłużą nam najlepsze przykłady szkoły przedwojennej: nauka pisania trwała około sześciu lat i nierzadko w zeszytach klasy czwartej i piątej można oglądać wciąż powracające podstawowe ćwiczenia kaligraficzne / Ewa Landowska

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Autorka ilustracji:

dr Kamila Piazza – artystka rzeźbiarka, doktor Sztuk Pięknych. Laureatka Stypendium Twórczego Prezydenta Miasta Krakowa (2011) oraz Stypendium Twórczego im. Henry’ego Dorena (2010). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Rzeźby (2011) i Grafiki (2009). Ilustratorka „Elementarza do nauki pisania i czytania”. Doktorantka Wydziału Sztuki i Nauki na Uniwersytecie Paryskim Pantheon Sorbonne I pod kierunkiem prof. Olgi Kisselevej.

Poza zeszytami ćwiczeń wskazane jest, aby zarówno osoba dorosła, jak i dziecko uczące się pisać, powtarzało ćwiczenia w „czystych” zeszytach. Pamiętajmy, iż proporcja pól: środkowego, górnego i dolnego w zwykłych zeszytach w trzy linie jest inna niż w zeszytach ćwiczeń (zagadnienie to zostało omówione w podręczniku). W takiej sytuacji należy trzymać się wyznaczonych pól, co oznacza, że wydłużenia górne i dolne w zwykłych zeszytach będą nieco dłuższe. Można też nabyć czysty zeszyt w trzy linie, w którym proporcje będą identyczne z oryginalnymi. Zeszyty te zostały przez nas specjalnie przygotowane.

Nauka pisania powinna trwać kilka lat (około 4) i powinna być prowadzona regularnie (właściwie codziennie). Do zeszytów ćwiczeń warto powracać jeszcze długo po ich „przerobieniu” – niech za wzorzec posłużą nam najlepsze przykłady szkoły przedwojennej: nauka pisania trwała około sześciu lat i nierzadko w zeszytach klasy czwartej i piątej można oglądać wciąż powracające podstawowe ćwiczenia kaligraficzne / Ewa Landowska

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Autorka ilustracji:

dr Kamila Piazza – artystka rzeźbiarka, doktor Sztuk Pięknych. Laureatka Stypendium Twórczego Prezydenta Miasta Krakowa (2011) oraz Stypendium Twórczego im. Henry’ego Dorena (2010). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Rzeźby (2011) i Grafiki (2009). Ilustratorka „Elementarza do nauki pisania i czytania”. Doktorantka Wydziału Sztuki i Nauki na Uniwersytecie Paryskim Pantheon Sorbonne I pod kierunkiem prof. Olgi Kisselevej.

Poza zeszytami ćwiczeń wskazane jest, aby zarówno osoba dorosła, jak i dziecko uczące się pisać, powtarzało ćwiczenia w „czystych” zeszytach. Pamiętajmy, iż proporcja pól: środkowego, górnego i dolnego w zwykłych zeszytach w trzy linie jest inna niż w zeszytach ćwiczeń (zagadnienie to zostało omówione w podręczniku). W takiej sytuacji należy trzymać się wyznaczonych pól, co oznacza, że wydłużenia górne i dolne w zwykłych zeszytach będą nieco dłuższe. Można też nabyć czysty zeszyt w trzy linie, w którym proporcje będą identyczne z oryginalnymi. Zeszyty te zostały przez nas specjalnie przygotowane.

Nauka pisania powinna trwać kilka lat (około 4) i powinna być prowadzona regularnie (właściwie codziennie). Do zeszytów ćwiczeń warto powracać jeszcze długo po ich „przerobieniu” – niech za wzorzec posłużą nam najlepsze przykłady szkoły przedwojennej: nauka pisania trwała około sześciu lat i nierzadko w zeszytach klasy czwartej i piątej można oglądać wciąż powracające podstawowe ćwiczenia kaligraficzne / Ewa Landowska

Więcej informacji znajdziesz na stronie elementarz.info

Autorka ilustracji:

dr Kamila Piazza – artystka rzeźbiarka, doktor Sztuk Pięknych. Laureatka Stypendium Twórczego Prezydenta Miasta Krakowa (2011) oraz Stypendium Twórczego im. Henry’ego Dorena (2010). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Rzeźby (2011) i Grafiki (2009). Ilustratorka „Elementarza do nauki pisania i czytania”. Doktorantka Wydziału Sztuki i Nauki na Uniwersytecie Paryskim Pantheon Sorbonne I pod kierunkiem prof. Olgi Kisselevej.