Tyniec Wydawnictwo Benedyktynów

Oślica Balaama (pliki mp3 do pobrania) - 18,20 zł

Produkt jest w wersji wirtualnej, tzn. po opłaceniu metodą przelewu PayU otrzymacie Państwo e-mailem link do pobrania plików audio. Jeżeli taki e-mail (dość często trafia do folderu SPAM lub kosza) nie dotarł, proszę napisać na e-mail: marketing@tyniec.com.pl. Pliki wyślemy za pomocą aplikacji WeTransfer. Przed zakupem proponujemy zapoznać się z fragmentem, który udostępniliśmy na naszym kanale YT.

Czyta: Małgorzata Borkowska OSB
Czas nagrania: 1 godz. 48 min.

© Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, publiczne odtwarzanie bez zezwolenia zabronione.

Przez kilkanaście wieków zakonnice słuchały kazań, konferencji, rekolekcji, pouczeń, a zawsze w pokornym milczeniu, jak te nieme bydlątka: cokolwiek im mówiono, umiały tylko potakiwać. Czasem się któraś wyłamała, ale bardzo rzadko! Założenie ze strony kaznodziejów było niewątpliwie takie, że zawsze, w każdej sprawie i w każdych okolicznościach, oni wiedzą lepiej; zakonnice zaś nauczyły się to akceptować, najpierw dlatego, że potrzebują celebransa i muszą przyjmować jego warunki; a potem już z tradycji i z przyzwyczajenia. To była forma pokory, której od nich oczekiwano. Skutkiem tego nieraz osoby o półwiecznym doświadczeniu na drogach modlitwy nabożnie słuchały (i słuchają) głupstw prawionych przez chłopaczków, którzy liznąwszy w seminarium coś niecoś z Tanquereya i zapomniawszy po zdanym egzaminie nawet i tego, przekonani byli, że mają o czym słuchaczki pouczać i że te słuchaczki jeszcze tego dotąd nigdy nie słyszały. Znałam zakonnicę, której siostrzeniec, podówczas kleryk na pierwszym roku, przysłał w prezencie imieninowym nowo wydaną książkę o modlitwie, z dedykacją: „Kochanej cioci... aby ta piękna książka pomogła zrozumieć wartość modlitwy”. Dosłownie. Ciocia była już ćwierć wieku w klasztorze kontemplacyjnym, ale widocznie dotąd nie wiedziała, po co tam siedzi; na szczęście teraz już zrozumie. A kiedy młody salezjanin oświadcza nam z kazalnicy z promiennym uśmiechem, że do rekolekcji dla zakonnic to on się nie przygotowuje, bo wiadomo, że im wszystko dobre i wszystko przyjmą – trudno to nazwać inaczej niż bezmyślną pogardą; ale w jakimś sensie same jesteśmy sobie winne, bo milczymy.

Oczywiście krasnoludek różny bywa; kaznodzieja też. Różny jest stopień pogardy, od zera do dużych cyfr na skali; różny stopień życzliwości. O ile zdołałam zauważyć, te podziały nie pokrywają się jednak ani z podziałami na pokolenia, ani z podziałami na przynależność diecezjalną lub zakonną. Po prostu ludzie są różni, i jedni bardziej ulegają przekazywanemu przez starszych kapłanów przykładowi paternalistycznego traktowania zakonnic z góry, inni mniej. Czasem pogarda i życzliwość współistnieją bardzo zabawnie. Kiedy byłam w nowicjacie, istniała jeszcze instytucja tzw. spowiedników kwartalnych, więc cztery razy do roku zjawiał się u nas pewien kanonik. Był nam bardzo życzliwy, oprócz słuchania spowiedzi głosił konferencje i starał się nas pocieszać w tym naszym poniżającym sposobie życia. Tak właśnie mówił zawsze, poniżający sposób życia; i po jakimś czasie zorientowałam się ze zdumieniem, że chodzi mu po prostu o to, że same sobie musimy buty czyścić i kartofle obierać. Ten człowiek, jak mnóstwo księży tamtego pokolenia, miał zakodowaną w głowie przepaść między „białymi” a „czarnymi” zajęciami, i skoro sam by nigdy nie tknął żadnej domowej pracy, żeby nią swojej godności kapłańskiej nie skalać – litował się szczerze, że my musimy. No i dobrze; tak mówił przez ileś lat, aż kiedy w końcu przestałam już być onieśmieloną nowicjuszką, a stałam się znaną siekierą, powiedziałam mu, że w moim rozumieniu poniżające zajęcie to by było pod latarnią. I odtąd już tak nie mówił, nawet jeśli nadal tak myślał; a więc, jak się okazuje, można czasem coś wytłumaczyć, a choćby coś osiągnąć.

Ale my, przynajmniej najczęściej, milczymy. I pewno, że trudno byłoby reagować za każdym razem, kiedy jest na co! Niemniej teraz chciałabym (po ponad już półwiecznym doświadczeniu odbioru kazań) raz wreszcie odezwać się i przedstawić możliwie systematycznie nasz, a częściowo zapewne swój własny, punkt widzenia. Rozumiem doskonale, że mój głos może u wielu PT. duchownych panów wywołać reakcję dokładnie taką samą, jak reakcja Balaama na odezwanie się oślicy. Od zdumienia przez oburzenie aż do użycia jakiegoś rodzaju kija włącznie! Ale inni może byliby wdzięczni za uświadomienie im, że jakiś punkt widzenia różny od ich własnego w ogóle istnieje: nawet jeśli to niezbyt miłe dowiedzieć się, że ktoś przez całe lata patrzył na nas, i nawet coś o nas myślał… i jeszcze w dodatku nie zawsze bezkrytycznie.

Ten tekst leżał przez kilkanaście lat w komputerze, zanim podjęłam decyzję o wydaniu. Oczywiście ci księża, którzy nie znajdą tu swojego portretu, powinni wiedzieć, jak bardzo im za to jesteśmy wdzięczne…

Wielki Piątek. Modlitwa poranna, Kompleta (pliki mp3 do pobrania) - 24,19 zł

Prezentujemy zapis audio Liturgii godzin Wielkiego Piątku (Modlitwa poranna, Kompleta), który został zrealizowany w 2003 r. w kościele opactwa benedyktynów w Tyńcu. Zachowana została atmosfera i pogłos świątyni, jak również naturalne zakłócenia przy tego typu realizacjach. Przed zakupem proponujemy zapoznać się z fragmentem, który udostępniliśmy na naszym kanale YT.

Śpiew: Benedyktyni tynieccy
Realizacja nagrań: Grzegorz Dobrowolski
Czas nagrania: 63 minuty

© Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, publiczne odtwarzanie bez zezwolenia zabronione.

W głąb misterium (pliki mp3 do pobrania) - 21,80 zł

Spis konferencji:

1. Chrześcijanin w świecie (29:04)
2. Chrystus-Centrum (45:43)
3. Miłość (32:50)
4. Wspólnoty (41:22)
5. Spowiedź (48:44)
6. Czystość (43:16)
7. Zawierzenie Bogu (40:45)

Łączny czas: 4 godz. 41 min.

© Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, publiczne odtwarzanie bez zezwolenia zabronione.

Rozmowy o modlitwie (pliki mp3 do pobrania) - 21,80 zł

Czyta: Jan Paweł Konobrodzki OSB
Przekład: Arkadiusz Nocoń
Całkowity czas nagrania: 2 godz. 22 min.

© Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, publiczne odtwarzanie bez zezwolenia zabronione.

Jeden z klasycznych tekstów poświęconych modlitwie. Napisany w oparciu o spotkania z mnichami w Egipcie, przez jednego z najwybitniejszych Ojców monastycyzmu zachodniego.

Istotnie, niewiele modli się ten, kto modli się tylko wtedy, gdy klęczy, a w ogóle nie modli ten, kto klęcząc ma serce pełne rozproszeń. Jacy więc chcemy być podczas modlitwy, tacy musimy być przed nią, albowiem jakość modlitwy zależy od stanu, który ją poprzedza. Dzieje się tak dlatego, ponieważ myśli, które zaprzątają nasz umysł albo uniosą go ku niebu, albo pogrążą w marnościach tego świata. (Rozmowa X,14)

Św. Jan Kasjan w oparciu o swoje spotkania z mnichami w Egipcie (383–400) napisał Rozmowy z Ojcami. Dzieło to należy do najwybitniejszych tekstów duchowych Zachodu.

Modlitwa Jezusowa. Jej początek, rozwój i praktyka w tradycji bizantyńsko-słowiańskiej (pliki mp3 do pobrania) - 19,40 zł

Czyta: Jan Paweł Konobrodzki OSB
Przekład: Szymon Hiżycki OSB
Całkowity czas nagrania: 3 godz.

© Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, publiczne odtwarzanie bez zezwolenia zabronione.

Historia modlitwy Jezusowej była badana już pod pewnymi aspektami, ale jak dotąd nigdy nie została ujęta całościowo. Nie zamierzamy tutaj opracowywać całych jej dziejów; chcielibyśmy jedynie naszkicować główne etapy. Nasze zainteresowanie tym problemem nie jest zainteresowaniem historyka. Chodzi o zbadanie praktyki, która choć zakorzeniona w najdawniejszej starożytności, do dziś pozostaje żywotna pośród chrześcijan Wschodu. Zasadniczo nie jest wymieniana w traktatach poświęconych „formom” czy „sposobom” modlitwy. Jednakże jest starsza i bardziej rozpowszechniona niż inne metody opisywane w klasycznych podręcznikach.

Modlitwa Jezusowa, jak stwierdził rumuński pisarz N. Crainic (1889–1972), jest „sercem prawosławia”. Praktykują ją unici, łacinnicy są nią zainteresowani, nawet niektórzy anglikanie czy protestanci oddają się z zapałem tej metodzie. Ona jest naszym wspólnym dziedzictwem, czymś więcej niż przejawem prywatnej pobożności; wkracza bowiem i przenika sferę liturgii. Jej implikacje i możliwości zasługują na uważne rozważenie. Niech te karty natchną do jej praktykowania licznych Czytelników!

Przyjęliśmy z radością informację, że pierwsze wydanie naszej książeczki wydało owoce. Niniejsza praca, wedle opinii niektórych, dopomogła pewnym duszom w odkryciu skarbów ukrytych w najsłodszym Imieniu Zbawiciela.

Reguła świętego Benedykta / II księga "Dialogów" św. Grzegorza Wielkiego (pliki mp3 do pobrania) - 21,80 zł

Czyta: Stefan Sumiński OSB
Przekład: prof. Anna Świderkówna
Całkowity czas nagrania: 4 godz. 29 min.

© Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, publiczne odtwarzanie bez zezwolenia zabronione.

Tłumaczenie "Reguły" św. Benedykta z Nursji i II Księgi "Dialogów" św. Grzegorza Wielkiego, poświęconego życiu Patriarchy Mnichów Zachodu. Dzieło św. Grzegorza stało się jednym z najsłynniejszych tekstów hagiograficznych i wzorem dla późniejszych żywotów.

Słuchaj, synu, nauk mistrza i nakłoń ku nim ucho swego serca. Napomnienia łaskawego ojca przyjmuj chętnie i wypełniaj skutecznie, abyś przez trud posłuszeństwa powrócił do Tego, od którego odszedłeś przez gnuśność nieposłuszeństwa. Do ciebie więc kieruję teraz moje słowa, kimkolwiek jesteś ty, co wyrzekasz się własnych chęci, a chcąc służyć pod rozkazami Chrystusa Pana, prawdziwego Króla, przywdziewasz potężną i świętą zbroję posłuszeństwa.

Barwy chorału - Ton 1 (pliki mp3 do pobrania) - 36,30 zł

Śpiew: schola benedyktynów tynieckich
Czas nagrania: 69 min. 26 sek.
Realizacja nagrań: Marcin Domżał

© Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, publiczne odtwarzanie bez zezwolenia zabronione.

Barwy Chorału to wyjątkowa edycja ukazująca chorał gregoriański nie tylko jako muzykę sakralną, ale jako kod do zrozumienia europejskiej kultury w ośmiu duchowych odsłonach. Choć każda z ośmiu płyt serii jest dziełem samym w sobie, jednak wyrafinowane gusta odkryją niesamowitą satysfakcję z porównywania ze sobą wszystkich ośmiu tonów.

Ton 1 określany jest jako gravis, czyli ciężki, poważny. Więcej w nim wszakże dojrzałości i odpowiedzialności niż przytłaczającego ciężaru. Ma w sobie coś z godności i szlachetności. Jest refleksyjny, ale i pełen energii. Wyraża pobożność pozbawioną sentymentów. Przystoi wielkim sprawom, choć daleko mu do pompatyczności. Wiele w nim wspaniałości, ale i bogactwa, jak i wewnętrznej głębi. Jest w nim coś solidnego i rzetelnego – niezawodność i pewność, oparcie w tym, co istotne, dorosłość i wiarygodność, rozmach i uroczysty charakter. Nie brak mu błyskotliwości, ale i siły przekonywania nierzadko prowadzącej do entuzjazmu.

01. – Gaudete in Domino semper (01:57)
02. – Rorate caeli desuper (02:19)
03. – Christe, redemptor omnium (03:36)
04. – Viderunt omnes fines terrae (00:45)
05. – Felix namque es (01:47)
06. – Implente munus debitum Ioanne (03:00)
07. – Immutemur habitu (01:44)
08. – Videns Dominus flentes (01:06)
09. – Vexilla regis prodeunt (04:11)
10. – Gloria, laus (05:27)
11. – Crux fidelis (13:39)
12. – Victimae paschali laudes (01:57)
13. – Alleluia (02:57)
14. – Cantate Domino (01:47)
15. – Alleluia (02:16)
16. – Alleluia (03:25)
17. – Jubilate Deo (04:02)
18. – Viri Galilaei (03:15)
19. – Veni Sancte Spiritus (02:55)
20. – Iesu, redemptor saeculi (02:14)
21. – Salve Regina (02:57)

Ryk Oślicy (pliki mp3 do pobrania) - 18,20 zł

Czyta: Małgorzata Borkowska OSB
Czas nagrania: 1 godz. 13 min.

Jeśli szukamy prawdy Bożej, powstaje zaraz problem, gdzie jej mamy szukać. Nasza młodzież wychowywana jest na lekturze Pisma św., i to bardzo dobrze; ale od kapłanów wiecznie się słyszy „Pan Jezus powiedział do siostry Faustyny…”, „Matka Boża powiedziała w Fatimie…” Czasami odnoszę wrażenie, że edukacja seminaryjna odsuwa kleryków od Biblii, która okazuje się niejasną mieszaniną legend (jakkolwiek naukowo nazywanych), a za jedyną godną dosłownego traktowania podstawę wiary zostawia się im prywatne objawienia. Przesadzam zapewne, ale nie bez prowokacji. Mówiłam już o tym w „Oślicy”, więc tu tylko przypominam, że problem jest. Sama pamiętam, jak ileś lat temu różni wykładowcy tłumaczyli nam, że epizod ewangeliczny z aniołem mówiącym do betlejemskich pasterzy nie może być prawdą historyczną, skoro anioł używa przy wzmiance o Mesjaszu słowa „Pan”, które dla słuchaczy mogło oznaczać tylko Boga, a dopiero później, już przez chrześcijan, zostało zastosowane do Chrystusa… Kolejna scena ewangeliczna została włożona między bajki (jakkolwiek naukowo nazywane), i tylko nikt nie wyjaśniał, co w takim razie robić z psalmem 109: Rzekł Pan do Pana mego… – niewątpliwie każdemu ówczesnemu Żydowi dawno znanym.

Dalszy problem to oczywiście liturgia. Jeżeli kapłan ma działać in persona Christi, jak go w seminarium uczą – to powinien mieć w działaniu intencję Chrystusa: a tą jest przede wszystkim chwała Ojca, a dla tej chwały nasze zbawienie. I to jest najważniejsze, jedynie istotne; wszelka inna tematyka w zestawieniu z tym niknie. Kiedyś ks. Caffarel napisał książkę o niedawno zmarłej i nikomu nieznanej świeckiej mistyczce, którą przedstawił pod imieniem Kamilla, nie wiadomo nawet, czy autentycznym. Otóż Kamilla na starość trafiła do parafii, w której młody proboszcz był entuzjastą grubo pieczonych komunikantów, takich, żeby się je dało żuć; i o to żucie wciąż się starał, i o tym żuciu wciąż mówił… że symbol, że tylko tak… A Kamilla widziała w Komunii św. spotkanie z umiłowanym Panem, i było jej zupełnie obojętne, jakiej grubości i barwy jest pieczywo. Nie mogli się porozumieć. Powiedzmy sobie szczerze: zaangażowanie w podobne drobiazgi, strasznie fascynujące, dotyczące na przykład kroju szat liturgicznych, albo co i gdzie stoi na ołtarzu, może być ucieczką: ucieczką przed osobowym aspektem spotkania, którego się w duszy wszyscy boimy. Ale jeśli się sobie obrało służbę Bożą, to trzeba ten strach przezwyciężać. „Kali się bać, ale Kali pójść” i Kali stanąć przed Panem. Inaczej otrzymujemy kapłana, który głośno i dużo rozprawia o liturgii, ale się ani w niej, ani poza nią nie modli...

Wyraźnie też mamy w Piśmie św. powiedziane, że jakość naszej modlitwy sprawdza się w życiu; więc kiedy już słodkie uczucia wygasły, i zupełnie nie wiemy, czy jeszcze kochamy Boga, którego nie widzimy – możemy to zawsze zmierzyć swoim stosunkiem do bliźnich, których nadal przecież widzimy; i na podstawie tego pomiaru możemy to korygować. O tym powinni pamiętać przede wszystkim ci księża, którzy mają skłonność do wielkich imprez i którym imponuje ogromny tłum zebrany na stadionie, albo i wokół sanktuarium, i tam śpiewający i podskakujący – co za duszpasterskie osiągnięcie, zebrać taki tłum! – ale im nie przyjdzie do głowy sprawdzić, czy uczestnicy tej imprezy, po powrocie do domu, są choćby odrobinę chętniejsi niż dawniej do pomocy bezdomnym, niepełnosprawnym, obcym… Bo jeśli nie, to tamto wszystko był pic na Grójec; a w przekładzie na język biblijny, kolejna marność i pogoń za wiatrem. Lepiej tę marność z góry eliminować.

I jeszcze jedną rzecz należy z duchowości kleryków eliminować: fascynację demonologią. To też tylko zaznaczam, ale przypomnienie jest uzasadnione, bo bywa i taki ksiądz, który kiedy wejdzie na salę szpitalną, a półprzytomny chory akurat krzyknie, już widzi w tym opętanie. A już zwłaszcza jeśli dla kogoś ciekawsza jest walka z szatanem niż rozdawanie łaski Bożej, to to jest mentalność ringu; i tam byłoby miejsce dla takiego człowieka, bardziej niż przy ołtarzu. Wiadomo, że szatan istnieje i działa, ale znam księży, którzy robią mu naprawdę zbyt wielki zaszczyt, poświęcając mu aż tyle uwagi. Jakby nie pamiętali, że Bóg jest i ważniejszy, i ciekawszy.

Więc tak: ja, oślica Balaama, jestem tu jakby głosem – nazwijmy to – terenu, który prosi o duszpasterzy osobowo zafascynowanych osobowym Bogiem (Małgorzata Borkowska OSB)

Barwy chorału - Ton 2 (pliki mp3 do pobrania) - 36,30 zł

Śpiew: schola benedyktynów tynieckich
Czas nagrania: 55 min. 2 sek.
Realizacja nagrań: Marcin Domżał

Ton II Określany jest jako smutny (tristis). Nie jest to jednak pełna jego charakterystyka. Ma on w sobie też coś z ukojenia i pewności. Te dwie, pozornie sprzeczne cechy łączy w tym tonie wspólny korzeń. Rozbrzmiewający tu smutek to, owszem, łzy czy porzucenie, ale nigdy rozpacz. Jest to bardziej świadome zasmucenie uznającego swe grzechy i korzącego się grzesznika. Wiele w nim dramatyzmu kondycji ludzkiej, przełamującej się wszakże w nadzieję płynącą z ostatecznego zawierzenia. Melodie utrzymane w tym tonie, obok błagania i płaczu, niosą też w sobie jakieś głębokie ukojenie – choćby tylko przeczuwane, jednakże wyraźnie obecne, gdyż syci je nadzieja. Piękno i tajemnica tego tonu tkwią we wzajemnym przenikaniu się i nieustannej grze toczącej się między owymi dwoma, wspomnianymi wyżej jego obliczami – smutkiem i nadzieją. Gra ta w pełni nabiera swego sensu w Tajemnicy Paschalnej. Zarazem jest czymś tak bardzo ludzkim, jak niemożność życia samym bólem. Niewątpliwie opisujemy tu rzeczywistość w pełni subiektywną i introspektywną. Pozostaje wszak ona najgłębszym śladem najważniejszych spraw naszego życia odciśniętym w niezatarty sposób na dnie naszego serca. Jest to wielkie zwrócenie się ku sobie – ku własnej słabości, aby odnaleźć Boga objawiającego się w pełnym miłosierdzia pochyleniu się nad grzesznikiem.

01. – Ad te leavi (02:13)
02. – O sapientia (02:13)
03. – Tecum (08:17)
04. – Alleluia (03:03)
05. – Te Lucis (01:43)
06. – Corde (03:32)
07. – Fit (02:53)
08. – Ecce (02:29)
09. – Audi (02:40)
10. – Exaltabo (02:30)
11. – Laudate (02:28)
12. – Ingrediente (03:20)
13. – Exsultet (02:36)
14. – Haec (05:20)
15. – Benedicite (03:44)
16. – Alleluia (03:19)

Barwy chorału - Ton 3 (pliki mp3 do pobrania) - 36,30 zł

Śpiew: schola benedyktynów tynieckich
Czas nagrania: 1 godz. 30 min.
Realizacja nagrań: Marcin Domżał

Barwy Chorału to wyjątkowa edycja ukazująca chorał gregoriański nie tylko jako muzykę sakralną, ale jako kod do zrozumienia europejskiej kultury w ośmiu duchowych odsłonach. Choć każda z ośmiu płyt serii jest dziełem samym w sobie, jednak wyrafinowane gusta odkryją niesamowitą satysfakcję z porównywania ze sobą wszystkich ośmiu tonów.

Ton trzeci nosi on miano najbardziej tajemniczego ze wszystkich tonów. Jego opisywanie domaga się tym samym rozsądku i ostrożności – głównie po to, by nie powiedzieć ani za mało, ani za dużo, by nie zdradzić głębokiej liryki przez uprawianie sentymentalizmu. Jest w tym tonie jakaś pierwotna i surowa zarazem prostota połączona z wewnętrznym urokiem. Żyje on ze sprzeczności, czego najlepszym dowodem jest podwójna dominanta: si albo do. W każdej kompozycji tego tonu widać wyraźnie, który z tych dźwięków dominuje, czyli jest rzeczywistą dominantą. Dość często nie dzieje się to bez swoistego zmagania się, by nie rzec: zwyciężenia odległego o półton (w górę lub w dół) sąsiedniego dźwięku. Nic dziwnego, że ton ten towarzyszy tekstom o sporej wewnętrznej sile, żywości, rozmachu, a nawet – rzec można - odwadze czy dumie. Tak będzie w przypadku hymnu Te Deum, ale też – paradoksalnie – w hymnie wielkopiątkowym Pange lingua. Wszystko rozgrywa się w wymiarze tak zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Dotyczy równie dobrze walki z kimś, jak i własnych duchowych zmagań, przeciwności zewnętrznych i poruszeń serca. Są w tym tonie jednocześnie wigor i szlachetność, żarliwość i słodycz. Nie wydaje się więc dziwnym określenie go jako mistyczny. I nie chodziłoby tu tylko o nieregularność czy tajemniczość, ale i o pewne wyrafinowanie, szlachetną i subtelną wzniosłość zdającą się prowadzić wprost ku kontemplacji.

01. – Deus (2:46)
02. – Alleluia (3:17)
03. – A solis (5:13)
04. – Speciosus (7:36)
05. – Tibi (2:24)
06. – Passer (2:06)
07. – Ego (8:39)
08. – In nomine (4:32)
09. – Pange (3:48)
10. – Victricem (3:51)
11. – Alleluia (3:01)
12. – Vocem (5:22)
13. – Hic est (4:18)
14. – Iesu auctor (4:28)
15. – Alleluia (2:33)
16. – Te Deum (6:46)
17. – Salva nos (2:27)
+ Exultet (16 min.)