Repertuar śpiewu gregoriańskiego został zreformowany w czasach renesansu karolińskiego. Przez wiele lat reforma ta była przypisywana Grzegorzowi Wielkiemu, co uzyskało także odzwierciedlenie w sztuce malarskiej: obraz Ducha św. śpiewającego do ucha siedzącemu przy pulpicie papieżowi.

Jednym z elementów tej reformy było takie przekomponowanie utworów gregoriańskich by każdy z nich otrzymał strukturę pozwalającą na zaklasyfikowanie, bardziej lub mniej ściśle, do jednego z ośmiu tonów chorałowych. Istotą tej klasyfikacji był taki rysunek melodii, który rozciągałby się pomiędzy dwoma dźwiękami: finalis (dźwiękiem bazowym danego utworu) i dominantą (dźwiękiem górnym, do którego cała melodia dąży, i gdzie najczęściej padają ważne dla danego tekstu słowa). Pierwsza para (ton pierwszy i drugi) opierają się na finalis re, druga para na mi, trzecia na fa i czwarta na sol. Dominanty lokują się dla każdego z tonów na innej wysokości, przy czym dla tonów pierwszego, trzeciego, piątego i siódmego jest to interwał kwinty powyżej finalis.

Dzisiaj wielu uznanych naukowców, mówiąc o bogactwie wykorzystywanych struktur w śpiewie gregoriańskim zauważa, że istnieje wiele kompozycji nie mieszczących się w tak sztywno zdefiniowanych ośmiu tonach. Mówią oni wtedy, że każda z nich posiada jakby swój własny ton.

Niestety wydaje się, że straciliśmy wrażliwość na te struktury, gdy nasza muzyka rozrywkowa oparła się jedynie na dwóch skalach: dur i moll. Istnieją jednak obszary muzyki: takiej jak jazz, muzyka seryjna, atonalna etc., poszukujące na nowo bardziej zróżnicowanych struktur. Jednak w odróżnieniu do nich, pod postacią zewnętrznych struktur, osiem tonów chorałowych zawiera także pewną głębię.

Seria wydawanych od 2010 roku płyt podejmuje się roli ukazania tego bogactwa głębi i zróżnicowania repertuaru gregoriańskiego. Ton czwarty jest tonem najbardziej wewnętrznym ze wszystkich innych. Dysponując niewielką ilością dźwięków stara się wyrazić całą słodycz i tajemnicę kontemplacji. Ta charakterystyka opisuje samą strukturę czwartego tonu: dla ucha przyzwyczajonego do tonacji durowych i molowych śpiewane melodie czwartego tonu sprawiają wrażenie jakby pozostawały w zawieszeniu na ostatnich dźwiękach. Śpiew się kończy, a kontemplacja pozostaje.

Także teksty, które zebraliśmy do płyty wpisują się w tę charakterystykę. Pierwszym kryterium było wybranie kompozycji autentycznych i ciekawych pod względem melodii. Później okazało się, że pozwalają się one uporządkować jednocześnie w dwa ciągi logiczne: tak, aby utwory następowały po sobie kolejno w taki sposób jak dzieje się to we mszy świętej, a jednocześnie przez wyakcentowane tematy tworzyły spójną narrację biblijną: od stworzenia świata (hymn Deus creator) do apokalipsy (hymn Urbs Ierusalem), wyśpiewując także paschę Izraela i nowe stworzenie w Zmartwychwstałym Chrystusie oraz rolę świętych idących przez krzyż za Chrystusem. Tym samym słuchacz jest zaproszony do tego, aby przez kontemplację coraz głębiej przeżywać swoją wewnętrzną relację ze Zmartwychwstałym Chrystusem.

Barwy Chorału to wyjątkowa edycja ukazująca chorał gregoriański nie tylko jako muzykę sakralną, ale jako kod do zrozumienia europejskiej kultury w ośmiu duchowych odsłonach. Choć każda z ośmiu płyt serii jest dziełem samym w sobie, jednak wyrafinowane gusta odkryją niesamowitą satysfakcję z porównywania ze sobą wszystkich ośmiu tonów.

Ton trzeci nosi on miano najbardziej tajemniczego ze wszystkich tonów. Jego opisywanie domaga się tym samym rozsądku i ostrożności – głównie po to, by nie powiedzieć ani za mało, ani za dużo, by nie zdradzić głębokiej liryki przez uprawianie sentymentalizmu. Jest w tym tonie jakaś pierwotna i surowa zarazem prostota połączona z wewnętrznym urokiem. Żyje on ze sprzeczności, czego najlepszym dowodem jest podwójna dominanta: si albo do. W każdej kompozycji tego tonu widać wyraźnie, który z tych dźwięków dominuje, czyli jest rzeczywistą dominantą. Dość często nie dzieje się to bez swoistego zmagania się, by nie rzec: zwyciężenia odległego o półton (w górę lub w dół) sąsiedniego dźwięku. Nic dziwnego, że ton ten towarzyszy tekstom o sporej wewnętrznej sile, żywości, rozmachu, a nawet – rzec można - odwadze czy dumie. Tak będzie w przypadku hymnu Te Deum, ale też – paradoksalnie – w hymnie wielkopiątkowym Pange lingua. Wszystko rozgrywa się w wymiarze tak zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Dotyczy równie dobrze walki z kimś, jak i własnych duchowych zmagań, przeciwności zewnętrznych i poruszeń serca. Są w tym tonie jednocześnie wigor i szlachetność, żarliwość i słodycz. Nie wydaje się więc dziwnym określenie go jako mistyczny. I nie chodziłoby tu tylko o nieregularność czy tajemniczość, ale i o pewne wyrafinowanie, szlachetną i subtelną wzniosłość zdającą się prowadzić wprost ku kontemplacji.

Zawartość Audio-CD:

01. – Deus (2:46)
02. – Alleluia (3:17)
03. – A solis (5:13)
04. – Speciosus (7:36)
05. – Tibi (2:24)
06. – Passer (2:06)
07. – Ego (8:39)
08. – In nomine (4:32)
09. – Pange (3:48)
10. – Victricem (3:51)
11. – Alleluia (3:01)
12. – Vocem (5:22)
13. – Hic est (4:18)
14. – Iesu auctor (4:28)
15. – Alleluia (2:33)
16. – Te Deum (6:46)
17. – Salva nos (2:27)

Całkowity czas nagrania - 69:87 min.

Barwy Chorału to wyjątkowa edycja ukazująca chorał gregoriański nie tylko jako muzykę sakralną, ale jako kod do zrozumienia europejskiej kultury w ośmiu duchowych odsłonach. Choć każda z ośmiu płyt serii jest dziełem samym w sobie, jednak wyrafinowane gusta odkryją niesamowitą satysfakcję z porównywania ze sobą wszystkich ośmiu tonów.

Ton 1 określany jest jako gravis, czyli ciężki, poważny. Więcej w nim wszakże dojrzałości i odpowiedzialności niż przytłaczającego ciężaru. Ma w sobie coś z godności i szlachetności. Jest refleksyjny, ale i pełen energii. Wyraża pobożność pozbawioną sentymentów. Przystoi wielkim sprawom, choć daleko mu do pompatyczności. Wiele w nim wspaniałości, ale i bogactwa, jak i wewnętrznej głębi. Jest w nim coś solidnego i rzetelnego – niezawodność i pewność, oparcie w tym, co istotne, dorosłość i wiarygodność, rozmach i uroczysty charakter. Nie brak mu błyskotliwości, ale i siły przekonywania nierzadko prowadzącej do entuzjazmu.

Zawartość Audio-CD:

01. – Gaudete in Domino semper (01:57)
02. – Rorate caeli desuper (02:19)
03. – Christe, redemptor omnium (03:36)
04. – Viderunt omnes fines terrae (00:45)
05. – Felix namque es (01:47)
06. – Implente munus debitum Ioanne (03:00)
07. – Immutemur habitu (01:44)
08. – Videns Dominus flentes (01:06)
09. – Vexilla regis prodeunt (04:11)
10. – Gloria, laus (05:27)
11. – Crux fidelis (13:39)
12. – Victimae paschali laudes (01:57)
13. – Alleluia (02:57)
14. – Cantate Domino (01:47)
15. – Alleluia (02:16)
16. – Alleluia (03:25)
17. – Jubilate Deo (04:02)
18. – Viri Galilaei (03:15)
19. – Veni Sancte Spiritus (02:55)
20. – Iesu, redemptor saeculi (02:14)
21. – Salve Regina (02:57)

Całkowity czas nagrań 69'26''
Płyta zawiera pdf z neumami, tekstami utworów po łacinie oraz z ich tłumaczeniami.

Dzieło Cardine’a jest do dziś standardowym punktem odniesienia dla naukowców, oraz niezastąpionym podręcznikiem dla studentów. Niektóre szkoły w muzykologii traktują je jako podstawę systemu, który należy jedynie rozwijać (np. Luigi Agustoni, Johannes Berchmans Göschl). Dla innych ustalenia Cardine’a stanowią pewien etap rozwoju badań nad chorałem i należy je stale konfrontować z nowymi źródłami (np. Marie-Noël Colette). Jednak żaden poważny muzykolog lub wykonawca zajmujący się łacińską monodią liturgiczną nie może sobie pozwolić na nieznajomość „Semiologii”. Dlatego cieszymy się, że po ponad trzydziestu latach od pierwszej publikacji, dzieło ukazuje się również po polsku.

Przy lekturze „Semiologii gregoriańskiej” można wyczuć okoliczności, w których powstała. Autor energicznie zwalcza z jednej strony błędy i niedokładności przygotowanej na przełomie XIX i XX wieku Edycji Watykańskiej, z drugiej strony ukształtowaną w pierwszej połowie XX wieku praktykę wykonawczą „starego Solesmes”, z trzeciej wreszcie – przedstawicieli menzuralistycznych teorii rytmu chorałowego. Przygotowane w ostatnim trzydziestoleciu nowe wydania ksiąg chorałowych posiadają coraz bardziej precyzyjną notację uwzględniającą postulaty Cardine’a lub nawet zestawiają kilka notacji jednocześnie. Szkoła wykonawcza „starego Solesmes” jest już raczej na wymarciu. Tylko teorie menzuralistyczne odradzają się i są w środowisku wykonawczym coraz bardziej popularne – choć nigdy nie odpowiedziały przekonująco na przeprowadzoną przez Cardine’a krytykę.

Czas płynie, przynosi wiele słów i pytań, odejść i powrotów. Chorał wciąż trwa. Nieodmiennie inspiruje i wciąż jest nagrywany. Nic dziwnego, że ci, którzy śpiewają go codziennie – a takich miejsc na świecie jest, niestety, coraz mniej – czują się zobowiązani, by dzielić się jego niezwykłą mocą i pięknem. Oto w skrócie geneza proponowanej przez scholę chorałową benedyktynów tynieckich „podróży do wnętrza chorału”. Śpiew ten bowiem, pozornie monotonny, w rzeczywistości mieni się wielością barw. Jest to możliwe dzięki ośmiu tonom, z których zbudowany jest cały repertuar chorałowy...

Chorał to więcej niż śpiew i więcej niż modlitwa. Najstarszy śpiew Kościoła wciąż porywa i koi serca. II Sobór Watykański podkreśla, iż "Śpiew gregoriański Kościół uznaje za własny śpiew liturgii rzymskiej. Dlatego w czynnościach liturgicznych powinien on zajmować pierwsze miejsce, wśród innych równorzędnych rodzajów śpiewu".

Prezentowana płyta jest głosem z najstarszego z funkcjonujących polskich klasztorów. W Opactwie Tynieckim chorał rozbrzmiewa codziennie; mnisi każdego dnia śpiewają Nieszpory i Kompletę, a przy wielkich świętach także Jutrznię.

Płyta winylowa "Gemma caelestis" powstała dzięki wsparciu naszych Patronów w serwisie Patronite.

Płyta winylowa "Gemma caelestis" dostępna jest tylko w sprzedaży detalicznej.

Strona A:
1. Hymn „Gemma caelestis” – 5:39
2. Ant. „Cum Placidus” + Canticum „Vincenti” – 3:33
3. Ant. „Vir Dei” + Psalm 111 („Beatus”) – 4:20
4. Resp. „Sancte Pater” – 2:12
5. Verset + oratio – 1:00

Strona B:
1. Introit „Gaudeamus” – 1:39
2. MISSA VII – Kyrie – 3:05
3. MISSA VII – Gloria – 3:44
4. Offertorium „In vitrute tua” – 1:50
5. MISSA VII – Sanctus – 2:15
6. MISSA VII – Agnus Dei – 1:54
7. Communio „Semel iuravi” – 1:31

Rozmiar płyty: 12''
Wymiar opakowania: 312 x 313 x 4 mm

Chorał to więcej niż śpiew i więcej niż modlitwa. Najstarszy śpiew Kościoła wciąż porywa i koi serca. II Sobór Watykański podkreśla, iż "Śpiew gregoriański Kościół uznaje za własny śpiew liturgii rzymskiej. Dlatego w czynnościach liturgicznych powinien on zajmować pierwsze miejsce, wśród innych równorzędnych rodzajów śpiewu".

Prezentowana płyta jest głosem z najstarszego z funkcjonujących polskich klasztorów. W Opactwie Tynieckim chorał rozbrzmiewa codziennie; mnisi każdego dnia śpiewają Nieszpory i Kompletę, a przy wielkich świętach także Jutrznię.

Benedyktyni tynieccy nie nagrywali swoich śpiewów gregoriańskich od ponad 40 lat. Jest to zatem płyta unikalna i bezprecedensowa. Zawiera 25 utworów poświęconych w większości chwale Świętego Benedykta!

Zawartość Audio-CD:

01. – Introit Gaudeamus
02. – MISSA VII – Kyrie
03. – MISSA VII – Gloria
04. – Alleluia Vir Dei
05. – Offertorium Desiderium
06. – MISSA VII – Sanctus
07. – MISSA VII – Agnus Dei
08. – Communio Semel iuravit
09. – Introit Vir Dei
10. – MISSA XV – Kyrie
11. – MISSA XV – Gloria
12. – Offertorium In vitrute tua
13. – MISSA XV – Sanctus
14. – MISSA XV – Agnus Dei
15. – Communio Amen dico vobis
16. – Hymn Gemma caelestis
17. – Ant. Vir Dei + Psalm 111 ( Beatus )
18. – Ant. Completa + Psalm 112 ( Laudate )
19. – Ant. Gloriosus + Psalm 137 ( Confitebor )
20. – Ant. Cum Placidus + Canticum Vincenti
21. – Resp. Sancte Pater
22. – Ant. O caelestis + Canticum Magnificat
23. – Hymn Inter aeternas
24. – Ant. Vir Domini
25. – Verset + oratio

Czy ktoś ma prawo do chorału? Chciałoby się rzec: Kościół! Ale przecież chorał pozostaje niezaprzeczalnym, uniwersalnym wytworem kultury – nawet jeśli jego brzmienie wyjęte jest z pierwotnego kontekstu liturgicznego! A trzeba zauważyć, że chociaż liturgia jest dzisiaj dostępna (przynajmniej zewnętrznie) każdemu, trzeba przyznać, że chorału jest w niej coraz mniej. Więcej go natomiast w mediach, nagraniach – w internecie. Trochę na koncertach. Pojawia się jako nastrojowe tło, muzyczny wyraz mniej lub bardziej określonej egzotyki. Oczywiście tu i ówdzie istnieją jeszcze klasztory, ale i w nich nie zawsze śpiewa się chorał. Zadziwia więc jego istnienie. Tak naprawdę, poniekąd wydziedziczony ze swego właściwego środowiska, radzi sobie całkiem dobrze. A może należałoby powiedzieć inaczej – że w dzisiejszych czasach nie wystarczą mu dotychczasowe ramy, chce zaistnieć mocno na zewnątrz. I tak się dzieje. Ale czy traci przez to swoją tożsamość? A może jest jeszcze bardziej sobą?

Na pewno jest poszukiwany i potrzebny. Skoro tak, to coś musi znaczyć. Oddziałuje na słuchacza. Jak? Co daje? Radość, przyjemność, spełnienie? Po trochu tak. I nic w tym dziwnego. Tyle wieków ukształtowało i sprawdziło jego brzmienie! Musiało pozostać to, co najlepsze. Sama istota. Czyli – co? Na czym polega owa istota, rzec by się chciało: „tajemnica chorału” – tyleż wzniosła, co dostępna, w sumie na miarę wrażliwości i muzycznego wyrobienia? Nie ma tutaj ekspertów ani monopolistów. W pewnym sensie każdy ma do chorału swoją drogę. Może prostszą i bliższą niż do innych rodzajów muzyki. To gwarantuje jego prostota i wielkość. Czy zatem można wypowiadać się o nim adekwatnie i w sposób dla wszystkich dostępny? Po co zakłócać czystość i niepowtarzalność jego odbioru?

Niniejsza książka rodzi się – paradoksalnie – z niemożności odpowiedzi na powyższe pytania. Stwarza ją, skądinąd sympatyczna i nieco rozleniwiająca,„bezradność” wobec chorału, którą – być może – należałoby nazwać zachwytem, co jednakże niekoniecznie musiałoby implikować słowa czy próby opisu. Lepiej więc jednak pozostać przy bezradności, lecz takiej, która nie może się ze sobą pogodzić i każe podjąć się rzeczy niemożliwych. Bo chorał taki właśnie jest: wzywa do nieznanego, pociąga tam, gdzieśmy jeszcze nie byli. Jest blisko nas i naszego życia, ale i naszych, nawet najbardziej ukrytych marzeń i tęsknot. Co więcej – wyrasta gdzieś z prapoczątków naszej historii. Po prostu oplata ze wszystkich stron życie. Nawet pewnym sensie je tworzy, a raczej – gdy go poznamy i pozwolimy mu działać – pozwala je odkrywać w coraz głębszej i intensywniejszej pełni.

Płyta Tota pulchra es (Cała piękna jesteś) jest owocem współpracy Scholi Una Voce z Cieszyna z zespołem Muzyki Dawnej Scandicus z Tychów i chórem dziecięcym Trallala z Czeskiego Cieszyna. Proponuje wędrówkę w czasie i przestrzeni wokół osoby Maryi. Składa się z utworów powstałych od czeskiego średniowiecza do francuskiego baroku, poprzez Llibre Vermell de Montserrat czy też włoski renesans.

Lista utworów:

1. JAKO RÓŻA MIĘDZY KOLĄCYM GŁOGIEM / 3:12 / – anonim, rękopis biblioteki klasztoru Sióstr Benedyktynek w Staniątkach, przed 1586 r.

2. INVIOLATA / 1:59 / - sekwencja z XI w., harm.: ks. Alexandre Stanislas Neyrat (1825-1913), falsobordone dla użytku Wyższego Seminarium Duchownego w Lyonie, 1892 r.

3. SANCTISSIMA, MITISSIMA / 1:27 / - anonim, Codex Franus, Czechy xv w.

4. GWIAZDO MORZA GŁĘBOKIEGO / 3:06 / - melodia staniątecka z XVII w., opracowanie Adam Kuczewski (ur. 1973)

5. MAGNIFICAT / 3:41 / - anonim, falsobordone pierwszego tonu, Prowancja XVII w.

6. O GLORIOSA DOMINA / 2:02 /- Pedro Fernández de Castilleja (1487-1574)

7. AVE MARIS STELLA / 1:59 / - Claude Derey, falsobordone, Oficjum Liturgii Godzin dla sióstr Urszulanek z Dijon, 1710 r.

8. ALMA REDEMPTORIS MATER / 1:57 / - Giovanni Pierluigi da Palestrina (c.1525-1594)

9. O REGINA, LUX DIVINA / 2:31 / - anonim, Codex Franus, Czechy XV w.

10. AVE REGINA GLORIOSA (INSTR.) / 4:35 / - anonim, Laudario di Cortona, Włochy XIII w.

11. POLORUM REGINA / 3:17 / - z manuskryptu Llibre Vermell, klasztor w Montserrat, Katalonia XIII-XIV w.

12. MUI GRANDES NOIT’ E DIA / 3:04 / - Cantiga 57 z Cantigas de Santa Maria, Hiszpania XIII w.

13. MARIAM MATREM / 5:54 / - z manuskryptu Llibre Vermell, klasztor w Montserrat, Katalonia XIII-XIV w.

14. A MADRE DE JESU CRISTO / 4:15 / - Cantiga 302 z Cantigas de Santa Maria, Hiszpania XIII w.

15. SALVE REGINA / 2:51 / - anonim, chorał z XII w.

16. STELLA SPLENDENS / 5:47 / - z manuskryptu Llibre Vermell, klasztor w Montserrat, Katalonia XIII-XIV w.

17. O MATKO MIŁOŚCIWA / 2:34 / - melodia z XVI w., opracowanie Jacek Sykulski (ur. 1964)

18. RECORDARE, VIRGO MATER / 1:29 / - chorał, antyfona na Offertorium (z formularza ku czci Matki Bożej)

19. TOTA PULCHRA ES / 5:18 / - André Campra (1660-1744), motet na dwa głosy i basso continuo, tekst z Pieśni nad Pieśniami.

Całkowity czas nagrania - 60 min.

Nazwą chorał gregoriański określa się tradycyjny, starożytny, łaciński śpiew Kościoła rzymsko-katolickiego. Mimo, że tak naprawdę nie wiemy, jak ten śpiew brzmiał, z rozmaitych zachowanych przekazów zarysowuje się pewien jego obraz, a to już dużo.

Wiadomo, że w pierwszych wiekach chrześcijaństwa obok rzymskiej tradycji śpiewania były jeszcze inne, nie mniej dostojne - np. ambrozjańska (Mediolan), mozarabska (Hiszpania - Toledo), benewentyńska (Benewent) czy gallikańska (tereny dzisiejszej Francji). Nie sposób też zapominać o silnych na pewno wpływach tradycji bizantyńskiej, a i przecież synagogalnej wszak pierwsza gmina chrześcijan powstała w Jerozolimie.

Nazwa „gregoriański" wywodzi się od imienia papieża Grzegorza I (590-604), który śpiew ten uporządkował i skodyfikował. Na pewno jednak nie nadał mu ostatecznego kształtu. W jaki sposób ów kształt się uformował pozostanie zapewne na zawsze tajemnicą. Dostępne nam jego zapisy pochodzą mniej więcej z okresu tysiąca lat po narodzeniu Pana Jezusa. Większość jego form ukształtowało się ostatecznie mniej więcej z XII w., a przecież utwory „gregoriańskie" komponowano także w XX w.

Nie sposób zrozumieć chorału bez jego kontekstu liturgicznego. Od samego początku było śpiew towarzyszący nabożeństwom - w pierwszym rzędzie Mszy Świętej. Potem i to coraz obficiej modlitwie codziennej wiernych, czyli Liturgii Godzin (Jutrznia, Nieszpory, Mattutinum, Kompleta) Św.Benedykt (480-546) w swojej Regule wielką wagę przywiązuje do śpiewania psalmów. Znamienny jest tu XIX rozdział Reguły, który mówi m.in.:

Pamiętajmy zawsze, co mówi prorok: „Służcie Panu w bojaźni" i znowu: „Śpiewajcie rozumnie" oraz „Będę Ci śpiewał wobec aniołów. Zastanówmy się więc, jak należy zachować się w obecności Boga i Jego aniołów i tak przystąpmy do śpiewu, aby myśl nasza była zgodna z naszym głosem. (RB 19,3-7)

Dzięki roli benedyktynów w tworzeniu się zrębów średniowiecznej Europy, codzienny śpiew wspomnianej Liturgii Godzin oraz śpiewy mszalne stają się oficjalnym śpiewem Kościoła Zachodniego. Nie przypadkiem więc zachowane do dziś najstarsze zapisy tego śpiewu pochodzą ze środowisk benedyktyńskich.

Niestety, także sposób śpiewania w klasztorach benedyktyńskich pozostanie dla nas nieznany. Z czasem powstają nowe zakony, coraz większa role odgrywać zaczyna śpiew w językach narodowych. Znamienną cezurą w praktyce liturgicznej (i gregoriańskiej) staje się Sobór Trydencki (1545-1563). Jakiś czas potem, w wyniku zawirowań historycznych wiele klasztorów benedyktyńskich ulega kasacie.

Ton II Określany jest jako smutny (tristis). Nie jest to jednak pełna jego charakterystyka. Ma on w sobie też coś z ukojenia i pewności. Te dwie, pozornie sprzeczne cechy łączy w tym tonie wspólny korzeń. Rozbrzmiewający tu smutek to, owszem, łzy czy porzucenie, ale nigdy rozpacz. Jest to bardziej świadome zasmucenie uznającego swe grzechy i korzącego się grzesznika. Wiele w nim dramatyzmu kondycji ludzkiej, przełamującej się wszakże w nadzieję płynącą z ostatecznego zawierzenia. Melodie utrzymane w tym tonie, obok błagania i płaczu, niosą też w sobie jakieś głębokie ukojenie – choćby tylko przeczuwane, jednakże wyraźnie obecne, gdyż syci je nadzieja. Piękno i tajemnica tego tonu tkwią we wzajemnym przenikaniu się i nieustannej grze toczącej się między owymi dwoma, wspomnianymi wyżej jego obliczami – smutkiem i nadzieją. Gra ta w pełni nabiera swego sensu w Tajemnicy Paschalnej. Zarazem jest czymś tak bardzo ludzkim, jak niemożność życia samym bólem. Niewątpliwie opisujemy tu rzeczywistość w pełni subiektywną i introspektywną. Pozostaje wszak ona najgłębszym śladem najważniejszych spraw naszego życia odciśniętym w niezatarty sposób na dnie naszego serca. Jest to wielkie zwrócenie się ku sobie – ku własnej słabości, aby odnaleźć Boga objawiającego się w pełnym miłosierdzia pochyleniu się nad grzesznikiem.

Zawartość Audio-CD:

01. – Ad te leavi (02:13)
02. – O sapientia (02:13)
03. – Tecum (08:17)
04. – Alleluia (03:03)
05. – Te Lucis (01:43)
06. – Corde (03:32)
07. – Fit (02:53)
08. – Ecce (02:29)
09. – Audi (02:40)
10. – Exaltabo (02:30)
11. – Laudate (02:28)
12. – Ingrediente (03:20)
13. – Exsultet (02:36)
14. – Haec (05:20)
15. – Benedicite (03:44)
16. – Alleluia (03:19)

Całkowity czas nagrań 55'02''
Płyta zawiera pdf z neumami, tekstami utworów po łacinie oraz z ich tłumaczeniami.