Obniżka!

-10%

Florarium christianum Zobacz większe

50,40 zł

56,00 zł

Informacje dodatkowe

Autor Stanisław Kobielus SAC
ISBN 978-83-7354-529-8
Oprawa Miękka
Format 235x235
Stron 272

Podziel się

Stanisław Kobielus SAC

Florarium christianum

Chrześcijaństwo postrzegało rośliny jako stworzone przez Boga w celu ukazania Jego potęgi, piękna i dobroci. Symbolikę wielu kwiatów i legend o nich, przejęło w dużej mierze z innych religii, lecz uzgodniło ich znaczenie z zasadami prawd objawionych, głównie: prawdy o Trójcy Świętej, o dziele stworzenia, o odkupieniu, o budowaniu Królestwa Bożego na ziemi, o przemianie stworzenia w Nowe Stworzenie w czasach eschatologicznych.

Łaciński termin flos, floris oznacza „kwiat”, „kwitnienie”, a słowo florarium w słowniku łacińskim łączy się z ogrodami kwietnymi, z miejscami, gdzie rosną kwiaty. W antyku pogańskim Floraria to także święta ku czci bogini kwiatów i wiosny – Flory. W pracy użyto zwrotu Florarium christianum w tym sensie, że wzięto pod uwagę przede wszyst­kim chrześcijańskie treści symboliczne roślin. Przez roślinę rozumie się tutaj zarówno drzewo, kwiat, owoc, jak też ich zapach, kolor i inne elementy rzeczywiste czy metaforyczne, które ułatwiają szersze spojrzenie na przyrodę.

Tradycja dotycząca znaczenia symbolicznego istot żywych i martwych, której często nadaje się miano chrześcijańskiej, kształtowała się już na długo przed narodzeniem Chrystusa. Nawet jeśli pominiemy mitologię pogańską, podczas analizy tych znaczeń baczną uwagę należy poświęcić tradycji biblijnej, która chrześcijaństwo konstytuowała, i z której ono obficie czerpało wartości symboliczne.

Według przekazu biblijnego Bóg stworzył rośliny w trzecim dniu dzieła stworzenia: I rzekł: «Niech zrodzi ziemia ziele zielone i dające nasienie; i drzewo rodzajne owoc czyniące według rodzaju swego, w którym by nasienie jego było na ziemi». I stało się tak. I zrodziła ziemi ziele zielone i dające nasienie według rodzaju swego; [...] i drzewo czyniące owoc i mające każde z nich nasienie według rodzaju swego (Rdz 1,11–12) (il. 1). Piotr Abelard pisząc, że niektóre drzewa utraciły siłę owocowania z powodu grzechu pierwszych rodziców, nie był daleki od prawdy.

Rośliny będące częścią dzieła stworzenia, mimo że były dobre (Rdz 1,11–12), dodatkowo sakralizowano poprzez ich poświęcenie, błogosławienie i egzorcyzmowanie. Przykładem jest średniowieczna modlitwa poświęcenia ziół: „Boże, któryś na początku świata przykazał zielonym roślinom, by wzrastały i mnożyły się, zanosimy do Ciebie w modlitwie korne błagania, ażebyś w Imię Twoje pobłogosławił i uświęcił te zioła, zebrane gwoli lekarskiego użytku, tak by wszyscy, którzy zażywają sporządzone z nich napoje i maści, bądź przykładają je sobie do ran, mogli zasłużyć na zdrowie ducha i ciała”. Z pewnymi roślinami wiązano nie tylko działanie pozytywne i błogosławieństwo, ale często także przekleństwo.

Napisz recenzje

Florarium christianum

Florarium christianum

Chrześcijaństwo postrzegało rośliny jako stworzone przez Boga w celu ukazania Jego potęgi, piękna i dobroci. Symbolikę wielu kwiatów i legend o nich, przejęło w dużej mierze z innych religii, lecz uzgodniło ich znaczenie z zasadami prawd objawionych, głównie: prawdy o Trójcy Świętej, o dziele stworzenia, o odkupieniu, o budowaniu Królestwa Bożego na ziemi, o przemianie stworzenia w Nowe Stworzenie w czasach eschatologicznych.

Łaciński termin flos, floris oznacza „kwiat”, „kwitnienie”, a słowo florarium w słowniku łacińskim łączy się z ogrodami kwietnymi, z miejscami, gdzie rosną kwiaty. W antyku pogańskim Floraria to także święta ku czci bogini kwiatów i wiosny – Flory. W pracy użyto zwrotu Florarium christianum w tym sensie, że wzięto pod uwagę przede wszyst­kim chrześcijańskie treści symboliczne roślin. Przez roślinę rozumie się tutaj zarówno drzewo, kwiat, owoc, jak też ich zapach, kolor i inne elementy rzeczywiste czy metaforyczne, które ułatwiają szersze spojrzenie na przyrodę.

Tradycja dotycząca znaczenia symbolicznego istot żywych i martwych, której często nadaje się miano chrześcijańskiej, kształtowała się już na długo przed narodzeniem Chrystusa. Nawet jeśli pominiemy mitologię pogańską, podczas analizy tych znaczeń baczną uwagę należy poświęcić tradycji biblijnej, która chrześcijaństwo konstytuowała, i z której ono obficie czerpało wartości symboliczne.

Według przekazu biblijnego Bóg stworzył rośliny w trzecim dniu dzieła stworzenia: I rzekł: «Niech zrodzi ziemia ziele zielone i dające nasienie; i drzewo rodzajne owoc czyniące według rodzaju swego, w którym by nasienie jego było na ziemi». I stało się tak. I zrodziła ziemi ziele zielone i dające nasienie według rodzaju swego; [...] i drzewo czyniące owoc i mające każde z nich nasienie według rodzaju swego (Rdz 1,11–12) (il. 1). Piotr Abelard pisząc, że niektóre drzewa utraciły siłę owocowania z powodu grzechu pierwszych rodziców, nie był daleki od prawdy.

Rośliny będące częścią dzieła stworzenia, mimo że były dobre (Rdz 1,11–12), dodatkowo sakralizowano poprzez ich poświęcenie, błogosławienie i egzorcyzmowanie. Przykładem jest średniowieczna modlitwa poświęcenia ziół: „Boże, któryś na początku świata przykazał zielonym roślinom, by wzrastały i mnożyły się, zanosimy do Ciebie w modlitwie korne błagania, ażebyś w Imię Twoje pobłogosławił i uświęcił te zioła, zebrane gwoli lekarskiego użytku, tak by wszyscy, którzy zażywają sporządzone z nich napoje i maści, bądź przykładają je sobie do ran, mogli zasłużyć na zdrowie ducha i ciała”. Z pewnymi roślinami wiązano nie tylko działanie pozytywne i błogosławieństwo, ale często także przekleństwo.

Newsletter

Zapisz się na newsletter otrzymasz 5 e-booków!