|
|
Dlaczego monastycyzm przetrwał? – pyta kardynał Hume – i dlaczego wciąż rodzą się ludzie gotowi poświęcić życie wysławianiu Boga i pracy w Jego służbie bez nagrody czy zaszczytów w tym życiu?
Basil Hume szuka odpowiedzi w postawie i Regule świętego Benedykta. Reguła św. Benedykta ukazuje nam wizję tego, czym mogłoby być życie monastyczne i czym rzeczywiście być może. Jeśli nawet zawahamy się u stóp góry – a chyba często tak bywa – to musimy jednak wznosić oczy ku jej szczytowi. Oczywiście, że jesteśmy „glinianymi naczyniami”, bez wątpienia kruchymi i nieudolnymi, ale „gdy coś zbyt trudne będzie dla naszej natury, prośmy wówczas Pana, by kazał łasce swojej przyjść nam z pomocą” (RegBen Prol)”.
Według Hume’a święty Benedykt zostawił przesłanie nie tylko dla osób zakonnych, lecz dla nas wszystkich: „Nie, nie jest twoim powołaniem zostać mnichem, ale w mojej Regule znajdziesz stare jak świat zasady, które możesz uznać za swoje własne i które mogą ci pomóc uświadomić sobie, że twoje życie – wszystko, co robisz i wszystko, co ci się zdarza – jest służbą Bożą”.
Pochwała Benedykta jest zbiorem dziesięciu najważniejszych wystąpień Hume’a poświęconych św. Benedyktowi, poprzedza je krótki życiorys Patriarchy.
|
|
|
 |
|
|
|
|
